18. Een brug met drie ronde bogen

Versuft werd ik wakker; er was iets gebeurd, iets wonderbaarlijks. Alleen besefte ik nog niet wat. Vaag zag ik grazende herten aan een wateroever. Ik probeerde het water stroomopwaarts te volgen alsof dat de code, het heilige patroon kon doorbreken. Tegelijkertijd zag ik een brug met drie ronde bogen onderlangs, een stenen brug ooit in lang vervlogen tijden neergezet met de bedoeling dat deze ooit dienst zou doen om het land aan gene zijde te verbinden en te bereizen. Eigenlijk waren beide oevers landen van gene zijde, ieder met een eigen identiteit en intentie. Mijn ogen, mijn geest die dit waarnam vormde de realiteit van dit tafereel. Ik wist dat ik dit moeilijke probleem toch niet kon oplossen: de paradox, de tegenstelling tussen realiteit en fantasie. Toch was ik hier al eerder aan gewend en iedere keer verwonderde ik mij over deze beelden, die bij mij opkwamen en mijn fantasie de vrije loop liet. Mijn geestelijke middelpunt vloog dan ook steeds heen en weer.

Ik zag de zon opkomen, die tegelijkertijd alles verhelderde en glans gaf. Plotseling zag ik ook een immens kasteel opdoemen, hier en daar een Licht opstekend om de nachtelijke duisternis en een bepaalde nachtelijke droomfantasie buiten te sluiten. Toen wist ik ook, dat ik hier eerder gelopen had over deze brug, op weg naar een avontuur, iets zoekend in de duistere landen erachter. Had ik hier ooit gewoond of was het een geestelijke rustplaats geweest, ergens in het leven tussen leven en dood of slapen en waken in? Ik voelde een onvoorstelbare heimwee in mij opkomen, maar een die mijn zenuwen deden opgloeien alsof iedere vezel in mijn lichaam bewustzijn had. Een kort ogenblijk had ik dit overweldigende gevoel. Het maakte mij diep gelukkig, maar ook een beetje droevig.

Langzaam ontwaakte ik of was dat wel zo? Bevond ik mij niet nog steeds tussen slapen en waken in? Ik hoorde een klok luiden. Werd ik misschien niet in het kasteel wakker, vermoeid als ik was na een lange reis door heuvels en dalen, steile kraters beklommen, diepe grotten doorzocht en eindeloos op zoek naar het wonderlijke, iets wat niet bestaat, maar er eigenlijk wel is. Het Zijn. De herten graasden rustig verder alsof het hun niets kon schelen. Toch was hun aanwezigheid ogenschijnlijk wel belangrijk, want zonder hun aanwezigheid zou het beeld niet compleet zijn.

Ik stond maar op, want slapen kon ik niet meer, of sliep ik toch nog? Kleren had ik al aan, wonderlijk, want ik had ze niet gevoeld in mijn bed. Ik opende de deur, die eigenlijk al open stond en aanschouwde het binnenste van het kasteel. Een intens grote zaal verlicht met ontelbare kaarsen, die ieder hun eigen kleur uitstraalde en daarmee deze ruimte met alle onmogelijke vreemde, ronde en ovale vormen iets hemelijks gaf. Ondanks de grote ruimte had ieder plekje zijn eigen intimiteit, zijn eigen persoonlijke beleven. Ik stapte zo van het ene moment in het andere; mij verheugend op iedere komende beleving. Ik liep verder en werd een beetje overweldigd door alle beelden die op mij af kwamen. Toch waren het bekende beelden. Met een schok besefte ik mij dat iedere kaars, iedere kleurintensiteit een deel was van mijn eigen wezen en een gevoel van herkenning deden mijn eerste gevoel van onzekerheid omslaan in blijdschap. Ik wist opeens niet meer waar ik kijken moest en rende van het ene portaaltjes naar het andere.

Wonderschone muziek deden me met een liefdevol gebaar stilstaan en een man in een lichtgevend gewaad kwam op deze muziekgolven op mij toelopen. Een vriendelijke glimlach begroette mij en een zacht gebaar liet mij weten mee te komen. We kwamen bij een grote poort met een gesloten deur, waar echter door de kieren een geweldige lichtintensiteit straalde. De man zei iets zachts in een mij vreemde taal en de deur opende zich langzaam. De plotseling opdoemende lichtenergie deden mij optillen en nadat de man zijn hand op mijn hoofd had gelegd, voelde ik mij opstijgen en voor ik er erg in had wat er gebeurde stond ik boven op de stenen brug en wist wat mij te doen stond. Ik strekte mijn rug en liep langzaam de brug over richting het onbekende bekende. Ik voelde dat ik deze keer de kracht had het verhaal eindelijk af te maken.

Ik keek nog een keer achterom en liep verder.

In de droom of in deze beleving die zich daarna ontsproot aan het onbekende, wordt het verhaal verteld over Kivar en het land Eichilos.