16. Het Tussenland

Ik werd wakker een beetje onderuit gezakt en half scheef zittend en liggend in een kleine nis van een of andere grote boom. Een eikenboom, eikels lagen her en der rond mij heen verspreid, wachtend op het moment van hun eigen bevruchting, spontaan aan het begin van de lente om dan smartelijk te wachten op het geluk en het vinden van een beschutte plek om te groeien. Bij toeval naar het schijnt, maar dan ineens vol vuur en overgave te ontspruiten in de vruchtbare Aarde. Ach is het bij het menselijk volk niet net zo gesteld, lijkt het: dat ene levensgeluk, het lot of wat dan ook. Mijn ogen voelden vermoeid aan van al het gepeins en overdenken; ook tijdens de slaap van weer een afgelopen nacht.

Ik bedacht mij ineens een droom van een paar dagen geleden. Iets wat het mysterie alleen nog maar mysterieuzer maakte. Ik liep eerst samen en daarna alleen door een ruimte waar eerst ook vele andere mensen door elkaar heen liepen. Na verloop van tijd werd het steeds rustiger en stiller om mij heen naarmate ik verder liep de ruimte in. Het leek alsof ik trap op en af ging, een labyrint van trappengewelven. Tot ik iemand zag zitten, een mij bekende persoon, die mij indringend aankeek, maar verder niets zei. Het gaf mij rust en voldoening te weten, dat ik hiermee op de goede weg was. Plotseling stond ik weer op een bosweg, ergens in mijn leven, waar ter wereld weet ik niet meer en ik vroeg de weg aan voorbijgangers hoewel ik donders goed wist, dat deze zelfde mensen eerder mijn medereizigers zijn geweest. Zij waren heel vriendelijk en brachten mij ten slotte aan het eind van het bos, waar ik eindelijk weer eens een horizon te zien kreeg. Ik liep verder en zag een groepje mensen staan. Voor ik er erg in had, vroeg ik hen waar het "Skoggen" was. Een man, die het dichts bij me stond, zei met vriendelijke stem: "even verderop", waarna ik alsof het een telepathische verstandhouding betrof ineens wist, dat "even verderop" het Natuurpark lag nabij een rustig en klein stadje. De andere mensen keken vol vreugde en glimlachend naar mij, wetende dat ik nu ook in een flits dit Land herkende en daarmee wist dat dit niet zomaar een Natuurpark was. Dit was het levende Land, het Tussenland en vol verlangen spoedde ik mij richting het voor mij zo begeerde doel, hoewel nog steeds twijfelend aan mijzelf en datgene wat mij te wachten stond.

Naarmate ik vorderde werd de lucht ook helderder en lichtblauwer van kleur. De bomen, bloemen, maar ook de huisjes en andere vreemdsoortige bouwwerken leken hier te leven tezamen met al die prachtige kleur intensiteiten alsof ze mij en andere genode gasten wilden begroeten. Voor het eerst zag ik bloemen in een levende en levendige bloei staan. Ik liep verder en muziek kwam mij ter ore uit een van de vele huisjes, die her en der tussen reusachtige bomen verspreid lagen, maar niet in de schaduw ervan want waar ik die verwachtte gloeide een zacht blauwe mistachtige kleur die alle mogelijke schaduwen hier deden verwarmen en lieten verdwijnen. Ik ging op een bankje zitten, genietend en vol vreugde want hier scheen alleen het geluk en de liefde te bestaan. Mijn lichaam gloeide, alsof al mijn cellen mij wilden vertellen dat alles goed was zo.

Tegenover mij stond een huisje met een rieten dak overspannen. De muren straalden een rood bruine aardekleur uit en werd opgesierd met kleine raampjes, de vierde ruitjes diagonaal gekruist gaven het geheel een eenheidsbeeld. Ik voelde een onverklaarbaar verlangen in mij opkomen hier naar binnen te gaan en na enige schroom besloot ik op te staan, alsof ook een zekere drang mij opriep dit te doen. In een roes opende ik de fraai gevormde deur en stond daarna binnen in de kamer waar eenvoud de schoonheid van het interieur bepaalde. Een gevoel van herkenning schoot door mij heen en ik zag een kleine zilverachtige kelk staan op een klein kastje of een soort van klein tempeltje. Als in een flits herkende ik deze wonderlijke kelk, die op ieder moment zijn kostbare vloeistof kon laten uitstromen om in het luchtledige te verdwijnen.
Ik hoorde wat gestommel in de kelder, maar het leek meer op het geborrel in mijn eigen buik, die mij deden denken aan angsten en andere twijfels van heel vroeger en ver hier vandaan. Want angst bestond hier helemaal niet meer; hier was alles opgebouwd uit een fijnmazige energie zoals de nerf van een pas gevallen herfstblad.
De deur werd achter mij geopend en ik voelde de groots mogelijke gevoelsexplosie in mij opkomen en mij eerst deden wankelen, maar een stem, zacht en teder sprak mijn naam uit, die ik zelf nog niet kon uitspreken en voor ik het wist wat er gebeurde vloeide er een heftige gevoelsstroom recht uit mijn hart zich verstrengelend met het hart van Nada, die nu voor mij stond en langzaam overging in een innige omhelzing. Deze voelde aan alsof een middagzon ijsklompen in mij deden smelten, waarmee ook verborgen tegenstrijdige gevoelens kwamen opzetten. Ik streelde haar zacht golvende haar. In die paar seconden stroomden duizenden gedachten en herinneringen bij mij binnen. Duizelingen kwamen in mij op en een draaikolk van licht tintelende energie, die langzaam in mijn voeten omhoog trok deden mijn lichaam veranderen in een lichtende energie die zich daarna langzaam verplaatste uit dit droombeeld en terecht kwam in een zacht wiegende moederschoot.

Spoedig daarna verloor ik mijn bewustzijn.