12. De klokkenmaker

Moe maar voldaan stapte ik voort. Ik was er bijna, dat wist ik. Precies een jaar nadat hier voor mij die vreemde gebeurtenissen begonnen. Ook nu stonden de gewassen goud en geel blakend in de zon te wachten op het jaarlijks terugkerende ritueel van het oogsten. Hier en daar waren al boeren met hun metgezellen bezig voorbereidingen te treffen. Eigenlijk onnodig, maar zo gaat dat vaak met Aardse zaken. Het was ieder jaar toch weer een zwaar karwei, want alles gebeurde in deze tijd nog met de hand. Paarden zwoegden met afgeladen karren vol met zakken koren, gerst en hooi.
Zelfs bijen zag je bedrijvig de laatste restjes honing verzamelen in de met bloemen versierde velden. Ook veel kinderen waren er, die spelenderwijs het werk van hun ouderen leerden. Ieder jaar weer hetzelfde tafereel waar de mensen zich aan vastknoopten als een soort van tijdszekerheid, die toch nooit eeuwig zou duren. Maar het hoogtepunt was zoals altijd het oogstfeest, dat een hele week duurde.

Hier liep ik en stak mijn hand hier en daar begroetend op naar bekende gezichten. Sommigen zwaaiden vriendelijk terug; de meeste echter waren terughoudend, want ik stond hier bekend als een vreemdeling en erger nog als een zonderling en vorig jaar tijdens mijn mysterieuze verdwijning vlak voor het oogstfeest werd er druk over gepraat. Er werd gespeculeerd dat ik in alle windrichtingen overal en nergens ineens spontaan opdook en dan weer in rook opging. Nou ja in ieder geval was ik een veelbesproken onderwerp geweest in dit land waar weinig meer gebeurde dan de plaatselijke en familiaire feestelijkheden.

Ik maakte mij er niet al te druk om en slenterde gestaag voort naar mijn vriend, die hier al jaren een teruggetrokken leven leidde. Hij repareerde hier klokken en allerhande uurwerken en dat was het enigste wat hem een beetje aanzien gaf. Niemand wist echter, dat hij meer met de tijd had dan alleen het weer "op tijd" zetten van deze uurwerken. Hij was ongeveer net als ik iemand die bij gelegenheid in en uit het leven en door de tijd stapte. Verder bekommerde men zich weinig om hem, wat hem in het geheel niet deerde. Het was zijn keuze geweest om zich hier te vestigen en zich uit het drukke leven terug te trekken. Hij had in de grote stad, drie uur gaans hier vandaan een goed lopende klokkenwinkel gehad en zodoende had hij een aardig fortuin gespaard. Het was steeds weer een feest om bij hem binnen te komen en zijn klokken verzameling te aanschouwen. Er waren exemplaren bij, die je het gevoel gaven dat er geen tijd bestond, hoewel ze schrikbarend precies op tijd liepen. Iedere keer weer stond ik met open oren te luisteren naar de exactheid waarmee juist deze klokken tegelijkertijd hele en halve uren sloegen. Het grappige was, dat sommige van deze klokken om de 12 uur als een symfonie orkest met elkaar in conclaaf gingen en de ene na de andere onder- en boventoon produceerden, die je geheel in vervoering konden zetten.

Ik verliet de weilanden in een verheugde stemming en besteeg weldra de Bosweg, die hier ook zo genoemd werd. Er was hier een groot bos achter alle weilanden en tuinderijen waar de mensen liever niet kwamen en mijn vriend woonde aan de rand ervan. Het spookte er zei men en de diverse volksoverleveringen gingen van mond tot mond en werden zo veelvuldig s' avonds verteld bij de open haard als de schemering was ingetreden. Zeker bij volle maan, want zo vertelde men dwaalden er vele vreemde machten rond door de duistere en door de maan verlichte bossen.

Een zo'n verhaal gaat over een schone prins (hoe kan het ook anders), die op midzomernacht zijn verdwenen gemalin ging zoeken. Ooit naar het scheen was zij verdwaald in het bos. Ergens op een open plek heel diep in de bossen waar dertien kolossale eiken een soort van heksenkring vormde, stond een vervallen huisje waar de nietsvermoedende en zoekende prins aanklopte. De deur werd vriendelijk geopend door een voor het oog uitziende oude vrouw. Na en door een heerlijk gastmaal werd de arme prins alras door de oude heks in een bedwelming gebracht, waar zij hem opsloot in een diepe kelder onder het huisje en daar zit hij nu nog naar men zegt. Bij storm en regen hoort men hem nog vaak klagend zingen over zijn verloren liefde en zijn eeuwigdurende zoektocht. Al mijmerend over deze legende troffen mij de gelijkenissen en overeenkomsten met mijn eigen levensverhalen en besloot mijn vriend hierover te ondervragen.
Eindelijk kreeg ik de twee rijzige beukenbomen in zicht, die het huis van mijn vriend opsierden en als twee wachters als het ware vreemde indringers buiten hield en bescherming bood tegen nog duistere dreigingen.
Dat gevoel had ik altijd als ik deze poort doorging, alsof je een aura van goudgeel licht inliep en deze niet van je week tot je weer wegging. Nu ja als je eenmaal hier als vriend binnen was geweest, nam je altijd iets van de glans ervan mee.
Ik draaide me nog een keer om en keek over het prachtige veelkleurige landschap en in een flits overdacht ik de reis, die ik het laatste jaar gemaakt had en de vreemde mystieke gebeurtenissen welke ik het laatste jaar met mij meedroeg als een soort last en nooit goed heb begrepen en die mij zo nu en dan verdrietig maakte, maar ook zoete mijmeringen bracht.
Toen draaide ik mij resoluut om en opende het tuinhekje dat een beetje piepend meegaf alsof er een lichte barrière overwonnen moest worden en zag plotseling mijn vriend, stralend en met een hem altijd sierende glimlach. Ik schrok even, want een vluchtige herinnering aan een schaapsherder schoot door mij heen.
Minoo legde twee grote maar fijngevoelige handen op mijn schouders, die mijn lichaam als een soort ontladende tinteling onderging. Wij omhelsden elkaar. Het geblaf van Minoo's hond deed ons ontwaken uit deze kortstondige eenwording en in stilte liepen we het huisje in waarna de deur zachtjes in het slot klikte, want buiten was het ondertussen schemerig geworden. Regenwolken hadden zich samengepakt, die een zachte regenbui en een natuurlijke verkoeling veroorzaakte.

De nachtelijke rust steeg langzaam op in de landen voor het bos, waar ik wederom verdween en mij klaarmaakte voor weer een andere reis.