11. Een mij "vreemde" wereld

Ik ontwaakte.

Een vreemde huiver overviel mij; echter niet zoals je wel eens kippenvel hebt. Een licht tintelende warmtestroom die als het ware overal vandaan scheen te komen en zich nu opeenhoopte ergens in mijn hartstreek. Het was ook alsof ik met een gloeiend hete speer of mes werd doorboord. Tegelijkertijd, ik was nog half tussen waken en slapen in, zag ik twee handen die zich langzaam naar mij uitstrekte. Een waas van glinsterende sterretjes lag om deze handen heen en op het moment dat de vingertoppen mijn kant uitwezen, vloeide een stroom wit glinsterend licht op mij af en doorstroomde mijn hart.
Pas later begreep ik deze handeling, maar op dat moment was mij de essentie ervan niet geheel duidelijk. Ik bleef nog een tijd in mijn bed liggen, want ik merkte dat ik ook diep had geslapen. Langzamerhand kwamen ook beelden in mij op van een droom, die ik deze nacht had beleefd en ik werd mij steeds bewuster van het feit, dat deze droom ook een werkelijkheid was geweest. Iets waar ik geheel zelf de Hand in heb gehad. Opeens schoot mij de naam Gunawan te binnen en ik voelde mij verdrietig en gelukkig tegelijkertijd. Wie en wat was deze Gunawan? Een vrouw, een stralende witte Gestalte? Was ik het ook zelf in een ander of nog komend leven? Of was het mijn evenbeeld of tegenpool? Ik wist het niet.

"Meesteres over Energie" schoot mij plotseling te binnen, maar ik kon er niets mee. Helaas op dat moment.

Ik ontwaakte in een mij "vreemde" wereld.

Maanden, jaren gingen voorbij zonder dat er iets noemenswaardigs gebeurde. Zo gaat dat met dit soort verhalen, zoals je in vele Aardse boeken leest. De alledaagse gebeurtenissen schijnen niet belangrijk te zijn. Althans zo dacht ik toen nog. Wat er verder gebeurde tijdens zijn jonge jaren als zwerver werd steeds warriger voor zijn geest. Alleen de pure herinnering aan Nada of Daida knaagde aan zijn ziel en zijn verlangen naar een andere schone wereld samen met zijn geliefde werden steeds heftiger.
Soms droomde hij nog van haar althans zo kwam dat bij hem over: een vage glans wat eens zo mooi was. Een betraande glimlach. Op een moment kwamen zelfs deze dromen niet meer en hij bleef achter met een leeg gevoel, eindeloos verdriet was zijn deel en hij pijnigde zijn geest om de zoete herinneringen weer helder te krijgen.

Hij ging zelfs werken en ging uiteindelijk helemaal op in zijn eigen kleine burger leventje. Te zamen met andere mensen leidde hij een troosteloos bestaan. Lege gezichten, droeve ogen en verwarde gelaatsuitdrukkingen. Dat was zijn leven geworden. Een leven, die zo vele mensen hem ook wilde opdringen. Een zogenaamd goed leven van pracht en praal en geld verdienen.

Zoals je begrijpt, kon zo'n leven niet lang goed gaan voor een zo'n gevoelige geest als deze jonge zwerver.