10. Transformatie en Ruimte

Na een langdurige stilte, die wel een eeuwigheid leek te duren vroeg ik het volgende aan de man: "dus als ik ophoud met de strijd in mijn hoofd en alsmaar te denken over hoe en wat, komt deze wereld vanzelf tot leven"? "Ja", zei de man, "maar in zekere zin ook je eigen levenskracht en levensenergie. Het is met een andere en oudere symboliek ook te vertalen naar het archetype "de Draak". Niemand kan de draak bestrijden en allen delven uiteindelijk het onderspit in deze oude mythologische verhalen. Alleen de hoofdpersoon, jij dus: de held met liefde gevuld om zijn vrouw of gemalin kan de draak overwinnen. In de overleveringen staat echter altijd: hij doodt de draak met zijn zwaard en zijn eigen sterke wil. Hij doodt hem dus met zijn eigen intentie ( de verborgen plek) en de draak vindt het goed en daarmee wordt het gevaarlijke kundalinivuur ( de draak met zijn hele schat) gewekt en zo vindt transformatie plaats. Enkel en alleen met de intentie.

Dus en dat is het mooiste van allemaal" en hij lachte daarbij: "je hoeft helemaal niets te doen, alleen te laten. Het denken dus. Doen door niets te doen, zeiden de oude wijze Chinezen reeds duizenden jaren" en op hetzelfde moment dat de man niets meer zei, hield het op met regenen en brak de zon door en dat was voor het eerst in dit landschap. Naar het leek hebben wij daar nog een hele tijd gezeten. Eerst scheen een lichtstraal precies door een van de kleine vierkantjes van een raam en langzaamaan werd dit streepje breder tot de zon zover gedraaid was, dat deze loodrecht op de voorzijde van het huisje viel. De hele ruimte baadde nu in het Licht en vlamde als een geheel op tot een levende gestalte van vormen en beelden. Bij de enigszins verwelkte planten op de vensterbank van het huisje opende zich voor het eerst bloemen om na lange jaren van wachten te exploderen in vele verschillende kleuren en tinten. En als vanzelf alsof het schoepenwiel van het waterrad achter het huisje altijd al gedraaid had in de levendigheid van zijn stromende water, hoorden we het geluid van tinkelend water van dezelfde beek waaraan Gunawan en ik ook eerder gezeten hadden. "Aarde, water, vuur en de lucht. Voorlopig zijn we op dit moment compleet" en de man lachte.

"Ik zal vervolgen met de tweede en derde les, want er waren drie chakra's te overwinnen om de vierde hartchakra te bereiken. Intentie om te groeien, om het groeiproces op gang te brengen is één. De tweede chakra is het principe van de geboorte van het zelf, de openbaring van het bewustzijn. Het is de transformatie van jullie seksuele energie of van de voortplantingsdrift. En geboorte en dood zijn ook één. Als de oude persoonlijkheid ophoudt met zijn nutteloze strijd en verspilling van deze energie, laat hij deze als vanzelf los en zo ontstaat er ruimte om bewust te leven. Om weer met de oude Chinezen te spreken: op de holle ruimte van de naaf berust de werking van de as. Met andere woorden: op de ruimte die ontstaat na deze transformatie berust de werking en het principe van de derde chakra.
Misschien ga ik nu een beetje te snel voor je huidige begrip; deze zal ook weldra groeien, maar ik zal het op een andere manier uitleggen, zoals bijvoorbeeld bij jullie op Aarde kinderen worden geboren. In potentie is bij de vrouw iedere maand een eicel gereed, die bevrucht kan worden. O.a. de Kundaline energie in de Basis zorgt hiervoor. Dit is dus het 1e chakra principe. Als er een intentie groeit en geculmineerd in de eigenlijk daad om een nieuw kind te verwekken, moet die zelfde eicel worden getransformeerd tot een groeiproces. Hiervoor zorgt het 2e chakra principe. De eicel zoekt dan die ruimte op waar het kan groeien en dat is de buik van de moeder waar ook de 3e chakra zit; de chakra van het Vuur. De 1e chakra werkt met het element de Aarde, de 2e met Water en de 3e vervolgens met Vuur, hetgeen alleen voor onze vergelijking opgaat, want iedere chakra is uiteindelijk ook gebaseerd op de werking van alle elementen. Lucht is uiteindelijk alles en niets tegelijk".

"Intentie, Transformatie en Ruimte: dat zijn de voornaamste kenmerken van de eerste drie chakra's. Deze lege ruimte kan vervolgens worden gevuld met een nieuw kind, een nieuwe persoonlijk en voor jou met Liefde of Gunawan. Dat is de werking van de 4e chakra. Alleen bij een volledig en geheel proces kan de Liefde de lege ruimte opvullen en daarna zal het hart zich echt en blijvend openen".

Het werd stil en ik voelde beweging in de lucht maar ook de zwaarte hiervan, die al deze tijd op mij drukte en langzaam viel deze van mij af en de deur ging open en een stralende Gunawan kwam binnen.

"Dag Gunawan", zei ik en was even stil. Gunawan glimlachte en keek even naar de vreemdeling en ik begreep nu in een flits, dat deze man, deze vreemdeling Julio was, niet vermomd, maar tot zover onherkenbaar voor mijn begrippen, die ik eerder in dit woeste landschap ervaarde. Ik ging staan en liep naar Gunawan in een nieuw herbeleven van zuivere Liefde, herboren in een nieuwe Geest, verlicht door alle aanwezige Energie die hier het huisje in- en uitstroomde en omhelsde Gunawan in een wederzijds glinsterend uitdijen van Liefdesenergie en daarbij een tinkelend waterachtig spoor achterlatend, die zich steeds meer inkrimpend mijn lichaam verliet en uiteindelijk een wazig spoor van oude herinneringen en emoties achterliet. Dit herboren worden is een innig vreugdevol genot, waarin al je zenuwen en gevoelens meespelen, waarin je als het ware opgaat in een vlammend vuur, in een kleurenspel van alle aanwezige energieën. En pas nu kon ik zien en ervaren welke kleuren en energieën Gunawan en ik gemeen hadden. Een spel van flitsende in een als het ware doorregende kleurenpracht, wazig maar tegelijkertijd de helderheid van een symfonie vol van vloeiende klanken en geluiden.
"Je hebt het volbracht" en tevreden glimlachte Gunawan en omhelsde mij opnieuw en ik voelde voor het eerst in mijn huidige leven de eenheid van Geluk en Liefde. "Ik had je al verteld van dit huisje en jij dacht al die tijd dat je dit veel later en in een ander stadium zou beleven, maar dit Huis van Licht en Liefde is er altijd, hier en nu en Nu nog veel mooier: jij hebt het gemaakt zoals het Nu is, volmaakt voor altijd blijvend bestaan in al zijn glans en pracht". "Een initiatie is een onverwacht proces", zei Julio, "die altijd wachtend op de achtergrond gebleven was. Je kunt een hele tijd geduldig afwachten of het proces voortijdig forceren, maar het eigenlijke moment waar het op aankomt is altijd onverwacht. Je bent als het ware geslaagd voor je examen, zullen jullie op deze Aarde zeggen. In werkelijkheid is dit een van de belangrijkste momenten in het Leven van Hier en Daar, zonder tijdsbesef en wel dat de intentie van een Aards leven, van jou dus Hier erop gericht is om geestelijk leven te gaan ervaren. En dit is geen droom; het gaat veel verder dan dat. Het is een hernieuwde pure herinnering, een uitvloeien van energie, dat via jouw lichaam hier en nu uitvloeit in een samenspel van andere aanwezige energieën. Je hebt de Ruimte vrij gemaakt om te groeien en daarbij je Hart open gezet voor al het Andere en met name voor Gunawan, die zich hier uiteindelijk jaren op heeft voorbereid maar dan op een andere manier. Haar verhaal zul je spoedig horen als je bent uitgerust van dit proces en dan zullen jullie samen werken; jij op deze Aarde en Gunawan in de vele andere Werelden. Werk en Diensten die jullie samen hebben uitgekozen om weer anderen bij te staan, te helpen en te leren over de Overgang, de Transformatie, die jullie nu samen bereikt hebben. En daarmee "onze" wens een nieuwe en betere wereld te creëren en uiteindelijk allemaal en helemaal op te gaan in dit Nieuwe prachtige Oord of Oase en het delen van Licht en Liefde".

"Wat is jouw rol hierin", vroeg ik. Julio lachte en zei: "dat is een lang verhaal en in het kort komt het hierop neer. Eens was ik jullie zoon, lang geleden in Aardse termen toen jullie samen een gelukkig en mooi Leven hadden. Ik heb jullie toen aangezet om samen een aantal geestelijke problemen op te lossen. Dat is helaas in jullie Aardse begrippen mislukt, maar zonder daar verder schuldig aan te zijn. Voor Eerstelingen is dat altijd een moeizaam proces. Jullie zijn daardoor wel in geestelijk opzicht gegroeid en bij ons laatste samenzijn, ook hier in dit Huis hebben jullie samen de keuze gemaakt, die Nu met een vol en wederzijds bewustzijn is uitgekomen en volbracht. En daarvoor dank ik jullie ook, want ook hier groei ik van. Mijn uiteindelijke taak is nog met jullie verbonden en hoewel nu voor mij veel is ingelost in zoverre je daar nog over kan praten, betekent jullie eenwording mijn overgang naar een andere Wereld, nog niet bestaand maar wel voorbereidend zoals dit landschap eens was en nu met de intentie is gegroeid. Maar laat dit even voldoende zijn, want al deze informatie zal je geen goed doen en is ook van weinig belang voor jullie Twee. Uiteindelijk zijn we allemaal met elkaar verbonden hoewel dat eigenlijk niet is uit te spreken met gewone Aardse woorden.

Een stilte volgde, maar geen stilte meer van benauwenis. Hier was een Ruimte met elkaar verbonden en wij genoten met z'n drieën en allen die hier al dan niet aanwezig was in Energie en Liefde als één geheel van deze nieuwe verworven Eenheid, dat voor dit moment was samengesmolten in dit Huis en dat met recht althans voor Gunawan en ik: ons Huis was geworden. Ieder deel van dit Huis straalde nu harmonie uit en ik voelde het en dacht plotseling aan mijn Aardse leven van nu en schrok hiervan en wilde eigenlijk wel weten of ik nu sliep of tijdelijk in een andere hoedanigheid op de Aarde aan het rond zwerven was. Ik wist het niet en raakte verward hierover, maar Gunawan glimlachte en zei dat dit weten uiteindelijk weer een andere verrassing inhield.

Voor mijn ogen zag ik langzaam een waas verschijnen van een rookachtige substantie, die langzaam een draaikolk vertoonde en daarna dansend en in spiralen ging rond draaien. Ik ging weer zitten, want ik werd duizelig van al deze bewegingen. Het Huisje met Gunawan en Julio verdwenen langzaam naar de achtergrond, hoewel het aanwezige Gevoel mij bij bleven. Dat gaf mij ook een vreedzaam gevoel, maar langzaam werd ik opgeslokt in een materie verzamelende energie spiraal en werd langzaam meegezogen in een andere tijd en ruimte. De bewegingen werden na verloop van tijd minder schokkend en hierdoor meer harmonieuzer. Toch voelde ik mij langzaam ingedrukt worden alsof ik terechtkwam in een tergend langzame implosie van energie en materie. Ineens hield het op en ik voelde plotseling een gestaag ritme van hartslagen en ik schrok even, want dit waren mijn eigen hartslagen. Voor ik er erg in had verschenen Gunawan en Julio weer en zij zeiden, dat ik een andere weg als hun terug moest gaan, omdat ik nog verbonden was met mijn eigen lichaam. Deze zogenaamde omgekeerde transformatie is ook een moeizame en deels emotionele weg, omdat je inmiddels de Herinnering en het Gevoel blijvend zal behouden van deze geestelijke Wereld en het wederom contact maken met het Aardse en de materie is een moeilijk en moeizaam proces. Als je binnenkort weer volledig gematerialiseerd bent zul je dit ook merken en voelen en blijvend zal de Ervaring van het getransformeerde Licht en de Liefde in je hart aanwezig zijn. Soms niet begrijpend, maar je wordt er wel blijvend mee geholpen dus vrees niet.

Ik zag mijn lichaam slapen en tegelijkertijd zag ik delen van mijn lichaam in dit huidige leven en andere levens, alsof een droom onlogisch van het ene naar het andere voortschreed. Het schouwspel was echter adembenemend, want ieder tafereel werd begeleid met een energie spel dat tegelijkertijd ook een zin en een doel van het Geheel leken te bevatten. Toch kon ik niet alles waarnemen en begrijpen. Het werd al wel duidelijker, dat ik dit tegelijkertijd wel en niet was. Een burger van twee of meer Werelden. Wie ben Ik en wie is die zogenaamde Hoofdrolspeler?

Ik werd langzaam wakker en vreemde duizelingen bewolkte mijn hoofd. Wat had ik nu gedroomd of was ik uit een af ander verhaal gestapt? Iets in mij scheen te willen zeggen, dat ik zojuist uit een andere werkelijkheid was gestapt en tegelijkertijd voelde ik een lichte aanraking op mijn voorhoofd. De duizeligheid werd minder en ik voelde mij weer meer in contact komen met mijn eigen lichaam hier. Ik had een onbestemd gevoel, verdriet met een vleugje gelukzaligheid, zoals ik het later altijd noemde maar op dat moment leek het verdriet belangrijker. Het was een verdriet om een gemis, je niet volledig en één te voelen met iets uit je eigen herinnering, alsof je als foetus wreed uit de baarmoeder werd gerukt en je ineens hulpeloos in een lichaam voort gleed. In ieder geval, dat deed ik nu.
Ik liep naar beneden in een voor mij nu nog vreemd huis en zette een ketel water op voor de koffie. Naar buiten kijkend was het een van de vele natte februari dagen zoals er zo velen waren, nat en kil en zonder hoop voor een toekomst. Ik besloot die dag maar vrij te nemen. Toen ik verstrooid als ik was koffie in het filter deed, verwonderde een kleine zonnestraal mij die door een van de ruitjes van een keukenraam naar binnen scheen. Het was maar even maar toch lang genoeg om mij in een flits terug te brengen naar het Beeld en de lieftallige herinnering van een vrouw. Onwetend en mijn hoofd vol van tegenstrijdige gedachten schonk ik water op de koffie.