9. De Intentie om te groeien

Voordat ik er erg in had, liepen we door een haag van doornstruiken en ik bemerkte ineens dat ik alleen was. Een lichte paniek beving mij even, maar er bleef wel een vage indruk achter van de aanwezigheid van mijn geliefde. Om mij heen was een landschap, woest met vervallen huizen en modderige uitgesleten wegen alsof grote wielen het pad hadden uitgesleten. Om mij heen aan de horizonten weerlichtte het en er hing een licht paarse lucht alsof deze ene wereld was ingesloten door een barmhartig toezicht en dat gaf een geruststellend gevoel.

Ik was alleen en toch samen, want twee jonge mannen hadden zich bij mij gevoegd. Ik weet niet in welke relatie zij tot mij stonden: het leek mij eerder twee begeleiders van geesten, die onbewust geestelijk deze wereld nog in zich hadden en nu moesten proberen een uitweg te zoeken uit dit doolhof.
Ik hoorde woorden in mijn innerlijk, dat als een harmonieuze tweeklank muzikaal in mijn geest omhoog bruiste. De tweelingzielen, die hier dus mijn tijdelijke begeleiders waren spraken tot mij in de volgende woorden:

Voordat jij je initiatie gaat beleven, moet je eerst klaarheid in je eigen geest bezitten. Je weet dat je echte begeleiders op je wachten en toezien hoe je dit ondergaat. Zij kunnen je echter niet helpen, alleen met Liefde en Kracht bijstaan. Deze kleine wereld is het persoonlijkheidsbeleven van de materiele geest: de geest van de tegendelen en hoewel in absolute zin niet positief of negatief toch een obstakel om te overwinnen. Je kent de drie chakra's, die de mensen hebben geëvolueerd op het dierenrijk. Het blijven echter animale energieën, die ons wel puur menselijk houden, maar die onze geestelijke weg via de vierde hartchakra in de weg staan. Die weg is voor Gunawan en zij hoeft deze weg echter niet te gaan tenminste in dit opzicht, omdat zij als vrouw de eerste drie chakra's anders beleeft. Ik zal deze wereld in jullie aardse termen uitleggen, hoewel dat niet exact overeenkomt met de werkelijkheid.

De eerste chakra is het landschap, de basis van deze wereld, diep doorgroeft zoals je ziet in de sporen die je in al je menselijke levens hebt opgebouwd. De aarde is verwond, maar is in geestelijke zin nog vol energie en prachtig van leven. Want deze wereld is dezelfde als die waar je met Gunawan aan het water zat. Dus ook dit landschap kan er zo uitzien en het kan worden geschapen door jou net zoals onze "schepper" de hele wereld geschapen heeft. Het is om zo te zeggen jullie geboortegrond, jullie geestelijk leven en het ziet eruit zoals jullie eruit willen zien.
Dat is dan tevens de tweede chakra, want die laat het leven groeien: het is de scheppingsdaad of de geboorte van nieuw leven. Wanneer de twee één zijn zal het leven hier ook als tweestrijdende tegendelen één zijn en uitbloeien tot één natuur.
Het blijft echter natuur zolang Gunawan en jij, want dat gebeurt samen, niet jullie energie erin laten stromen: de gevoelsenergie van de derde chakra. De ene verbonden met de ander. Het geven en nemen van energie van twee geesten, die met elkaar verbonden zijn. In het paradijs, hoewel dit een symbolisch verhaal is en nooit in die zin werkelijkheid is geweest gebeurde dit net zo. Het paradijs is in potentie geschapen naar "Gods Beeld". De mens moet dit Beeld echter werkelijkheid maken. Dat is het eten van de boom van Goed en Kwaad: de vernietiging van de eeuwigdurende strijd tussen de twee (hoewel voor de "aarde" noodzakelijke) tegendelen.
Terug in de mensenwereld op "aarde" zal je het leven, nu je dit weet dan ook heel anders gaan beleven, maar dat terzijde.

Ik stond perplex van deze woorden, want ze hielden in feite het omgekeerde in, van wat ik ooit geleerd had en die mijn menselijk leven en handelen bepaalden. Ik aanschouwde deze wereld en ging maar ter plekke op de grond zitten, want het duizelde in mijn hoofd van deze openbaring. Mijn wereld of liever onze wereld. Ja de "aarde" of Moeder Aarde is een onpersoonlijk gegeven, zolang je als mens nog als strijdende helft leeft. Je strijdt met je evenbeeld en deze energie, deze beelden laten de natuur voor dat wat ze is. Mijn wereld is onze wereld en in een nog groter verband de wereld van alle mensen en entiteiten. De schepping is nog niet voltooid alleen nog in het Beeld van "God" of in het Beeld van de heilige samensmelting van twee zielen, waarin de hereniging pas iets kan opbloeien, omdat de twee-eenheid samen met Moeder Aarde een drie-eenheid vormt, die samen uiteindelijk weer één zijn. Tijd en ruimte vormt de drempel en de energie van Moeder Aarde, de Guna's of de Levensenergieën zorgen voor het middel om deze overgang te bewerkstelligen. En zoals altijd vormt de angst de poort tot deze bewustzijnsovergang. Dus deze wereld, waar ik nu zit is de angst, geschapen volgens mijn angsten en inzichten. En nu zit ik al te denken hoe dit landschap in de delen en te vormen naar mijn Beeld, maar hier schoot ik natuurlijk niets mee op. "Ja", vervolgden de tweelingzielen alsof ze spraken uit een mond. "Het valt niet mee een wereld af te breken zolang je er niet echt klaar voor bent, maar zoals je wellicht begrepen hebt uit mijn woorden valt er eigenlijk helemaal niets af te breken. In potentie is alles aanwezig en jullie bouwen alles samen op. We zullen samen gaan kijken wat we op onze weg tegen komen en voordat ik er erg in had, kwam er een man aanlopen die mij zacht vriendelijk aankeek en mij zonder iets te zeggen een teken gaf met hem mee te lopen. Ik durfde mij niet eens voor te stellen, maar dat was ook niet nodig zei hij in gedachte tot mij.

Wij liepen langzaam over het pad de wildernis in en moesten goed uitkijken waar wij liepen, want de weg was behoorlijk onbegaanbaar. De lucht begon ook te betrekken en even later vielen de eerste regendruppels die daarna overging in een geweldige stortbui, zoals ik in mijn leven nog niet heb meegemaakt. Een klein vervallen huisje kwam ons op onze weg tegemoet en we gingen naar binnen. Een open haardvuur brandde vriendelijk en deze ruimte voelde heel behaaglijk aan. Er stonden twee heerlijk dampende mokken koffie klaar en na onze jassen te hebben uitgedaan zaten de onbekende man en ik tegenover elkaar en dronken de warme koffie of iets wat hierop leek. Ik verbaasde mij ondertussen aan niets meer. "Dit huisje heet "Eckuly", vrij vertaald betekent het Transformatie door Meditatie en hoewel op het eerste oog behoorlijk bouwvallig heeft het toch een bepaalde schoonheid en knusheid. Waarom het op het eerste gezicht bouwvallig uit ziet, zal ik je uitleggen".

"De hele wereld hier is bouwvallig en niet goed onderhouden. De wereld hier is het uiterlijke leven, zoals het bij jullie is: het leven en werken en wat daar zoal niet bij komt kijken. Bomen, planten kortom de hele natuur gaat steeds verder kapot en niet alleen van de milieuverontreiniging, echter voor een belangrijker deel door de intentie waarmee mensen leven en aan het werk zijn. Dit huisje, waar wij nu zitten in het dorre landschap, is het innerlijk en evenals het uiterlijk onderhevig aan de intentie waarmee de mens met de dingen omgaat. Het is echter niet het aardse lichaam; daarover kunnen we echter dezelfde vergelijking opstellen. Dit huis is zogezegd al het denken, waarmee je overspoeld wordt, zonder dat je er altijd erg in hebt. Dit proces en tevens belemmering moet je stopzetten en daarmee bedoel ik het stopzetten van alle negatieve gedachten, die vernietigend werken. Dat is de eerste les die we leren. Dit vernietigende denkproces is de tegenhanger van de basis of het eerste chakra leven in deze wereld. In wezen zonder oordeel, maar elkaar wel bestrijdend. Om deze twee tegendelen tot eenheid te smeden is intentie nodig. De intentie tot bloei te komen en daardoor te groeien. De "aarde", deze wereld wek je daarmee tot leven, maar tevens de energie van je lichaam: de kundalini van je eerste chakra. Deze zit nu in dit stadium gevangen, koud en opgesloten op een symbolische manier in de kelder van dit huisje. En bewust de deur openen naar Kundalini, de basisenergie van Moeder Aarde is gevaarlijk en daarom niet aan te bevelen. Aan de andere kant openbaart deze energie zich vanzelf wel, als de tijd er rijp voor is.

Daarmee hebben we de eerste vergelijking opgelost. Het probleem van Moeder Aarde, die onophoudelijk bestookt wordt met negatieve energieën en daarmee als het ware zich terugtrekt in haar eigen schoot. Met intentie, ik zeg het nogmaals om te groeien wekken we haar weer tot leven. En deze intentie is nog geheel van individuele aard, want het gaat nu alleen nog het eigen ik of de "aardse" persoonlijkheid aan. Met het "aardse" ik begint de "nieuwe hemel en de nieuwe aarde", zoals onze "schepper" het uiteindelijk bedoeld heeft. Hij zegt: in beginsel schep ik hemel en aarde en de geest zweefde over de wateren en wordt langzaamaan gematerialiseerd in de elementen aarde, water, lucht en vuur. En hiermee zijn de eerste persoonlijkheden geïncarneerd met nog de onbewuste intentie om te groeien en nader te komen tot hun "God: De Vader". Want dit is het grootste mysterie, wat ook ik niet verder in woorden kan uitleggen. Alleen in de woorden: De "Schepper, de Vader- en de Moeder Aarde" zullen weer een eenheid vormen als alle strijdende tegendelen weer één zijn en een éénheid vormen. Dat even terzijde verder en de tot nu toe nog onbekende man dronk verder zwijgend zijn koffie leeg. Ik zuchtte en zei verder ook even niets meer.