7. De twee Bomen

Het waren minuten, uren, dagen, dat ik naar het scheen hier zat en dacht en mijmerde over al datgene wat me hier tenslotte naar toe had gebracht. Wat was nu het mysterie? Datgene wat me tot hier gebracht heeft, Julio of ik zelf of de vrouw wier naam ik in al mijn begeren en verlangen zocht en toch niet vond. Ik voelde alleen de emotionele energieën en vocht tegen deze. Acceptatie van een Naam?

Wat moest ik ook alweer doen? Vragen stellen, maar welke vragen? Er spookte duizenden vragen door mijn hoofd en ieder antwoord riep weer nieuwe vragen op en dat terwijl ik heel goed wist, dat mijn hoofd en lichaam alleen maar zwaarder en zieker werd van dit gepijnig in mijzelf. Toch sloop langzamerhand een besef bij mij binnen en groeide langzaam uit tot een samenhangend geheel, als een gestalte. Waar zat ik nu? Alleen toevallig hier op een bankje voor twee bomen, die voor mij een grens symboliseerde? Er is geen grens; er zijn geen vragen en antwoorden. Deze vormen zelf de barrière. Deze poort van geluk stelde geen vragen en gaf geen antwoorden. Stilte, saamhorigheid, eenheid met datgene wat het was en nog steeds is. Een poort, maar geen grens. En ja er was wel een soort wachtwoord of misschien een wachtgebaar. Acceptatie en stil zijn van binnen: dan opende zich het mysterie. Want een mysterie was het en bleef het.

Langzaamaan groeide en veranderde die materialisatie van het Licht bij die twee bomen, die ik ogenschijnlijk eerst zag in een waas van groen en zilver. Deze bomen bestonden dus toch, dacht ik eventjes snel, maar verder konden geen storende gedachten dit schouwspel verhinderen.
Pas later begreep en voelde ik dit ook, alsof er zich een zwaar brok materie of lichaam uit mij werd losgelaten. Een soort negatieve bevalling, een terugkeer, maar hiertegenover betekende dit voor mij een hergeboorte: een bevrijding, want ik werd mij bewust van dingen, maar kon het toch ook niet uitleggen. Deze kleurenpracht vormde als het ware een geheel met mij: wij behoorden samen. Ik en wie weet nog meer, vormde één geheel met deze bomen en hiertussen in de baarmoederholte, die was ontstaan tussen dit kleurenspel aanschouwde ik voor het eerst mijn geliefde. Zij verscheen, alsof zij mijn wereld binnenstapte uit de onbekende tijd en ruimte.

Een lieflijke glans van blauw, groen en grijs leken mij aan te kijken en ik zat gebiologeerd op mijn bankje sprakeloos en ontroerd tegelijkertijd. Zoete tranen over dit liefdesgeluk en zij: mijn grote droom, mijn wederhelft glimlachte en zei woorden, die langzaam in mij opkwamen als noten van een lieflijke symfonie. "Julio zal je uitleggen over het hoe en waarom. Ik zelf kan helaas niet nader tot je komen" en plotseling voelde ik een hevig verdriet over mij komen, een smart zo diep die afkomstig was van mijn geliefde en liefde en ik schaamde mij diep over mijn eigen egoïsme en mijn eigen smart alsof alleen deze het belangrijkste waren. Hoewel deze verschijning meters van mij afstond, voelde ik toch een warme liefdevolle hand over mijn hoofd gaan en een moment van samen een zijn en ik voelde de glans en de heerlijkheid en heb in mijn verdere leven aan deze aanraking voldoende gehad om datgene te doen waarvoor ik hier op de "aarde" was en rondzwierf. Het gaf me nu een doel en zin om mijn taak te volbrengen; een kracht was in mij opgewekt, die ik voelde tintelen in mijn hele lijf.

Ik ontwaakte, maar voelde mij tegelijkertijd ook in een droom. Een gevoel van leegheid, onzekerheid en twijfel. Wat is en wat was werkelijkheid? Wie kan en mag nu wat en hoe zeggen? Woorden schieten te kort, terwijl mijn gedachten en gevoelens op springen staan om zich uiteindelijk te ontladen. Ik sta op het scherpst van de snede. Of terug en dieper vallen als waar ik ooit was of met alle moed en misschien wanhoop doorzetten en de laatste "brug" slaan met …. Ja met wat eigenlijk?

Op het moment dat ik mij voelde wegglijden in een diep zwart gat, voelde ik mij door twee liefdevolle sterke handen opgetild worden en zachtjes werd ik neergezet op de grond precies tussen de twee bomen. In een flits begreep ik de essentie van het bestaan van een boom in vergelijking met mijzelf en het leven. Een boom sterk en trots, staat verankerd met diepe wortels, die een natuurlijke band vormt met de verschillende polariteiten van de natuurenergie. Zoals een boom de lucht zuivert en zuurstof afgeeft, zo zuivert deze zelfde boom de overal aanwezige energie. Hij geeft en neemt energie in een tijdloze stroom tot aan het eind van alle dagen.
Mijn voeten begonnen te tintelen en ik probeerde, ook al wist ik het al precies hoe te doen, contact te maken en tegelijkertijd voelde ik de energie door mij heen stromen; eerst langzaam maar steeds sneller bewegend en trillend tot mijn lichaam helemaal vol was en tenslotte als één grote tinteling aanvoelde.
Toen begon ik te lopen, eerst stap voor stap en wachtend en voelend, toen sneller en liep tenslotte als in een dans tussen de bomen door, deze tenslotte achter mij latend en de vrijheid in beweging tegemoet.