5. Tsjaitikka

Ik ben na het overgaan van Nada weer gaan zwerven, een onbesuisd leven en gezworven van kroeg naar kroeg en van het ene land naar het andere land. Waarom is mij later heel langzaam duidelijk geworden en nu met Julio naast me, voel ik weer in een flits dat ene schuldgevoel van een ver verleden. Een schuldgevoel wat geen schuldgevoel kan zijn, maar eigenlijk opgelegd door een gebeurtenis in een van mijn laatste levens hier op deze "Aarde": een zigeunerleven. Maar zo verklaarde Julio mij heel duidelijk en klaar alsof ik zat te luisteren naar weemoedige en zoete gitaarmuziek in een ver land, die ook een verhaal uitbeeldde en dit noot voor noot vertolkte als een vloeiende beweging tot deze als in een flits een openbaring werd.
Jijzelf en Nada of Daida zijn en blijven nog jullie overgangsvormen, die iets goeds te maken hebben. De namen van jou zelf en je geliefde zullen jullie langzamerhand duidelijker worden. Maar pas alleen dan wanneer je accepteert dat jullie één zijn en uiteindelijk één naam hebben.
Het was alsof ik werd weggeslingerd en in een kolkende zee werd meegesleurd en versplinterd tot duizenden waterdruppels. Maar de wil van Julio bracht mij terug in de huidige werkelijkheid en uitgeput en zoekend en speurend of ik niets kwijt was van mijn eigen persoonlijkheid, want ik was nog erg gehecht aan mijn ego. Ik realiseerde mij dat ik weer naast Julio in het kleine houten huisje in de tuin van de herberg zat van waaruit we onderweg zijn gegaan.
Dit was schrikken en Julio keek mij glimlachend aan, maar toch niet geheel onbezorgd. Zo zaten we een tijdlang tot ik de rust terug had gevonden, die ook zo kenmerkend was voor deze plaats. In je "aardse" leven zou je een beroerte hebben gehad of nog erger, lachte Julio, maar sommige dingen moeten duidelijk of weer opnieuw duidelijk gemaakt worden en dat weet je nu ook.

Jouw angst voor zogenaamde verontpersoonlijking of het kwijtraken van je individu heeft zeker gegronde redenen en zijn ook noodzakelijk, maar om deze logische samenhang te doorgronden en te doorleven zijn nog meer van deze "uitstapjes" noodzakelijk. Ik zal je echter voor dit moment geruststellen. Jouw echte naam is je niet bekend, ook niet die van je geliefde. Om redenen is deze haar wel duidelijk, zelfs die van jullie gezamenlijke naam. Gelukkig komen zulke gevallen niet zo vaak voor, maar ik mag jullie wel gelukkig prijzen, want het grootste wonder en geluk dat ieder mens eens op zijn levensweg mag beleven is dit ene: Het samen uitspreken van deze éne naam. Dat zij dit weet en jij niet, komt niet omdat jij dit niet verdiend hebt, maar je hebt ervoor gekozen om dit ene idee en vorm uit te stralen en opnieuw te ontdekken in deze wereld. Ook al gebeurt dit niet zo vaak als wij wel zouden willen: de energiestromen worden hierdoor opgewekt en met vele anderen zullen we ervoor zorgen, dat het een algemeen begrip wordt. Hierdoor zullen alle negatieve energieën worden opgeslokt, omdat de twee in vorm en gedaante één gaan worden.

Voordat wij jullie verhaal gaan beleven, wil ik je nadrukkelijk op je hart zeggen: dat dit één worden van naam absoluut niet in de zin is van jezelf weggooien en verder te leven als een ontpersoonlijkt of tweepersoonlijkt leven. Je geliefden op de "aarde" waar we morgen weer naar toe gaan, waren een tipje van de sluier en je wist dat ook. Je bent en je voelt je samen één, maar je blijft één persoonlijkheid in twéé.

Ik Gunawan, ben een met mijn wederhelft en onze naam is: Tsjaitikka. Op datzelfde moment werd het licht in de kamer gekleurd van zilverwit tot de meest betoverende lila. Het was alsof de kamer een grote regenboog was, die golfde als waterlelies in een zomerbries. Zo de glimlach van Gunawan al niet bijzonder was; deze werd er alleen maar mooier van. Toch voelde ik een bekendheid en verwantschap en het werd me zwaar te moede en begon te huilen zoals ik in lange tijd niet gedaan had. Ik huilde me helemaal leeg en voelde Tsjaitikka naast me staan aan weerszijde met ieder een hand op mijn schouder en voelde me langzaam herboren worden alsof ik van hoofd tot voeten een nieuw menselijk lichaam aangemeten kreeg en tenslotte glimlachte ik. Ik begreep nu dat Tsjaitikka Julio en Gunawan tegelijkertijd één en twéé zijn.

Dit is wonderlijk. Zoals een zwerver in stof en groen gekleed na een diepe zucht zegt: Ik ben weer thuis. Ik werd meegenomen naar eindeloze verten, die me deels bekend voorkwamen als een echte herinnerlijking. Ik zag steden en dorpen, die werden weerspiegeld in helderblauwe meren in een omlijsting van licht- en donkergroene bossen en weilanden en daarboven: een stralende zon. En toen zag ik ook dat dit specifieke leven goed was en dankte er degene voor, die dit voor het eerst symbolisch vertolkte in één van de vele scheppingsverhalen. Maar ik zag ook de trieste afspiegeling van het zogenaamde leven van mensen, die allen al was het alleen maar onbewust verlangden naar de oorsprong. Een wereld die echt bestaat en ik hartsgrondelijk heb begeerd in mijn omzwervingen en het toen nooit heb gevonden. Een tipje van de sluier, die ik ooit eens heb opgelicht, maar het nooit goed heb begrepen. Ik en zeker ook mijn onbewuste eigenschappen waarmee ik heftig werd wakker geschud; nu naast een rustig kijkende Gunawan.
Een keuze maken is soms makkelijk, maar deze blijven nastreven is veel moeilijker. Zeker als het gaat om levenskeuzen. Toch ben je ook bevoorrecht, want er zijn niet zoveel "aardse" stervelingen, die zoiets als dit meemaken. Ik zweeg en glimlachte.