4. Een verbindings klik

Ik heb in mijn leven twee perioden gehad, waarin ik rusteloos en eerst min of meer doelloos rondzwierf. De tweede keer was met het overgaan van Nada, later Daida genoemd. De eerste keer was ten slotte niet geheel onverwacht op mijn zeventiende levensjaar.

Toen ik 17 jaar oud was, ben ik dus vertrokken. Niet stiekem, want dat lag niet in mijn aard. Het was zondagmiddag en aangezien de gegoede burgerij niets anders mochten doen dan "niets doen" ontstond er voor de zoveelste keer een discussie over mijn doen en laten. Ik was een dromer en een lanterfanter hoewel ik toch naar mijns inziens mijn best deed en hard werkte. De beweging van die discussie maakte alles los en open voor mijn toekomstige leven.

Je hoort wel eens het gezegde: Ik stond erbij en keek ernaar, want dat was precies hetgeen er gebeurde. Julio vervaagde ter plekke waar ik bijstond als een kaars die langzaam uitgaat. Ik voelde mij zelf krimpen, onderwijl dit met Julio gebeurde en onderging een metamorfose. Ik voelde mij langzamerhand één worden met mijzelf op die leeftijd van 17 jaar. Ik begreep nu wat er ging gebeuren; of beter gezegd: ik begreep de wet die regelde waarom dingen wel of niet gebeuren. Ik was het die mijzelf toen deed besluiten weg te gaan. Er was alleen een tijdsverschil. Hoewel ik of Julio deze jongen er niet toe dwong of aanzette tot deze daad, wist en voelde ik nu dat door de verbintenis van onze wederhelften er een energiestroom vloeide van een geheel andere orde. Alsof een telefooncentrale een verbinding maakt tussen twee telefoons. Deze verbindingen hebben een aantal malen in een mensenleven plaats en alleen dan is er een specifieke energiestroom, die de menselijke geest als het ware oplaadt. Op dat moment of vanaf dat moment weet de mens vaak: nu kan en moet ik kiezen. Deze momenten kunnen op materieel vlak ook inderdaad vast liggen zoals de astrologie aangeeft.

Toen dit moment plaats vond, wist ik nu ook dat ik de verbinding met mijn Hogere Zelf moest aangaan en ik voelde nu ook ter plekke de energie stroom lopen. Als jongen van 17 jaar wist ik echter niet dat mijn Hoger Zelf contact met mij zocht. Alleen de keuze op het juiste tijdstip en plaats werd kenbaar gemaakt. Ik begreep nu ook heel duidelijk, dat de vrije keuze dus vaak geen vrije keuze is, maar vooraf opgelegd en op het juiste tijdstip wordt ingevoerd. Indien de jongen gekozen had om thuis te blijven en bakker te worden; dus datgene wat zijn ouders wilden, had zijn Hoger Zelf hem weer verlaten en moest dan wachten op een volgende mogelijkheid. Vaak wordt er ook geholpen om een verbinding tot stand te brengen, zoals nu met mij en Julio. Ik voelde mij dus inkrimpen en na een klik was de verbinding tot stand gekomen.

Een jongen van 17 jaar stond tegenover zijn vader, die dreigend en streng aan het woord was. Zijn moeder, die huilde had zijn zussen naar buiten gestuurd. "Je gooit een heel leven weg, jongen. Wij hebben krom gelegen om jullie een goede boterham te geven. Nu ontevreden als je bent, kom je met het ongelooflijke verhaal te willen gaan zwerven. Alsof je een of andere zigeuner bent. Nu wat heb je hierop te zeggen? Ik stond perplex, was dit ouderliefde? Ze moesten toch begrijpen, waarom ik dit wilde. Ik zei niets en stond zwijgend tegenover mijn vader te wachten op iets om mijn besluit mee te delen. Ik hoorde mijn zussen nog wegsluipen achter het keukenraam in de tuin. Ze hadden toch stiekem meegeluisterd en de achterdeur daarom open laten staan. Deze viel langzaam dicht door een vluchtige windvlaag vanuit het keukenraam. Toen hoorde ik de deur in het slot klikken.
"Ik ga weg pa, mijn besluit staat nu vast. Ik heb twee jaar gespaard en kan voorlopig nog wel rondkomen. Veel heb ik ook niet nodig. Zo kan ik meer ervaring opdoen en rustig nadenken over mijn eigen toekomstige leven. Hier zit ik opgesloten en ik weet nu dat dit niet mijn weg is, hoe jong ik dan ook mag zijn, zul je misschien denken. Verder wil ik hierover niets meer zeggen".

Nu was het mijn vaders beurt te zwijgen. Een stilte voor de storm zogezegd. Ik heb weinig bezittingen kunnen inpakken, want als ik al zo definitief was in mijn besluit kon ik ook wel direct vertrekken. Drie jaar later ben ik nog eenmaal teruggeweest met Nada (later Daida geheten) op het moment waar haar ziekte zich begon te manifesteren. Wij werden niet toegelaten.

Daida, eens zullen we herleven en de zoete ochtend regendruppels zullen ons in een Gouden Glans zetten. Dan doen we alles over; alleen nu in de eeuwigheid en zullen we eindeloos genieten van onze Liefde. Wij kunnen praten, onze harten uitstorten, stil zitten en onze gevoelens vrijelijk laten spreken wanneer we naar de stille liederen luisteren van de natuur om ons heen. Wij begrijpen eindelijk waarom alles zo gelopen is; waarom wij ons zoveel leed hebben toegebracht.

Note van de schrijver: De spirituele verbindingstechnieken zoals op deze pagina besproken zijn niet van toepassing op datgene wat tegenwoordig met de 4e en 5e dimensie wordt aangegeven. In het verhaal over Eichilos is het Kivar die nieuwe verbindingen aanboort. Daarover later meer in het verhaal op de website.