3. Een nieuw Licht

Langzamerhand werd het steeds helderder in de kamer. Een licht, dat niet zozeer de fysieke eigenschappen van een lamp bezit, maar een innerlijk Licht: een soort van esoterisch gebeuren die in deze kamer een verschijningsvorm kreeg. Tegelijkertijd voelde ik mij opstijgen of wegzakken in een andere wereld of dimensie, die naar het scheen mij niet onbekend was.Toch hadden wij onze ogen gesloten. Dit had Julio mij nog als laatste vertelt voor wij onze reis begonnen. Op jullie "aarde" is het goed te zitten en je ogen te sluiten en je één te voelen met je innerlijke leven. Hier kan dat ook wel, maar heeft vreemd genoeg een ongeveer tegenovergesteld effect. Ik zag Julio in zijn ogen en er lag een vredige blik in zijn gezicht, die een soort van hypnotische uitwerking op mij had. Toch was er ook een andere reden voor deze uitwerking. Iets ongenoemds. Alsof onzichtbare energieën ons opnamen en het wezen van Julio en mijzelf verbonden. Ik voelde mij ook één worden met Julio, maar toch bleef er een duidelijke individualiteit bestaan. Tot, het leek of dit dagen, weken had geduurd, de stilte werd doorbroken door een raar soort gezoem. Daarna een soort klik en ik zag mij zelf naast Julio staan in een straat ergens, zo leek het, op "aarde". Nadat ik mij voldoende hersteld had van deze toch wel plotselinge overgang, begon ik mij deze straat evenwel te herinneren en gevoelens, die ik dacht overwonnen te hebben stroomden langzamerhand binnen en nam geheel bezit van mij. Denken, zoals ik gewoonlijk deed, bestond hier als het ware niet; hier waren ook geen overheersende emoties meer. Alleen een zuiver voelen met het zeker weten alsof het zo juist heel gewoon was en niet andersom. Nu ja woorden schieten mij te kort dit alles te verklaren.

Julio vroeg uiteindelijk: "Voel je je goed?" Ik antwoordde lachend: "Ja, alleen wat onwennig". "We zijn nu in de straat waar je ouderlijke huis stond. Ook in de echte ruimte en tijd bestaat het nog. Nu echter zijn we 30 jaar eerder terplekke in zoals je wellicht begrijpt vanuit een andere dimensie aanwezig. Je zult zien wat er zo omstreeks je geboorte op "aarde" is gebeurd en je zult ook gaan begrijpen, waarom zo het een en ander is gebeurd".

Langzaam begon het leven in mijn geboorteplek zich te openbaren en ik zag mensen, die ik herkende van vroeger en nu waren ze vreemd genoeg jonger zoals zij zich in mijn herinnering hadden opgeslagen. Ook mijn ouders; ik zag hen zoals ik hen nooit eerder zo gezien heb. Als dit inderdaad mijn geboortejaar zou zijn, klopte het ook wel. Ik zag mijn vader brood bakken. Mijn moeder stond in de winkel. Hun leven, hun werken: alles was keurig ingericht en geregeld. Er waren geen vragen; alleen het kleine geluk in een stadje waar het zo op het eerste gezicht ook heel keurig aan toe ging. Mijn ouders, beide opgegroeid in een heel gewoon gezin, hadden elkaar op een van de gebruikelijke dansfeestjes ontmoet. Het klikte meteen en zoals dat toen ging, waren ze een jaar later getrouwd. Dit alles ging volledig volgens de plaatselijke gebruiken en beide hadden ook de huwbare leeftijd bereikt. Bovendien was het lot hun goed gezind, want mijn vader kon één van de plaatselijke bakkerijen voor een goede prijs overnemen. Kinderen werden al snel geboren: dit waren mijn twee zussen, die verder voor dit verhaal niet relevant zijn. Hoewel ik veel van hen heb gehouden, zijn zij niet verantwoordelijk of belangrijk voor mijn eigen leven en verdere gebeurtenissen.
Ik weet weinig van astrologie en planetenstanden af, toch weet ik dat gebeurtenissen in je leven en bepaalde planeet constellaties diep met elkaar verbonden zijn. Alsof twee werelden hetzelfde beleven alleen ieder op zijn eigen manier. Zo zag ik tweemaal hetzelfde wonder geschieden. Een maan helder aan de hemel met een vaag rode rand om zijn contouren, die als een mystieke glans aan de hemel stond en een afspiegeling was van hetgeen op "aarde" gebeurde. Dit was tijdens de conceptie, althans niet exact hierbij doch ergens tijdens mijn bewustwording te zullen afdalen hier op "aarde". Ik beleefde dit geestelijke wonder en ik zag ook Julio die mij bijstond. Ik zag allerlei kleuren, bekende en mij onbekende die heel langzaam uitgroeide tot een vormelijk geheel. Alsof hier langzamerhand een mens zou uitgroeien tot een levend wezen wat inderdaad ook geschiedde.
Deze zelfde wonderlijke maan stond ook aan de hemel, toen ik mijzelf luidschreeuwend geboren zag worden en ik liefdevol door mijn moeder aan de borst werd gelegd. Ik begon mij ook langzaam bewust te worden van een groter geheel, alsof ik nu geestelijk opgroeide tegelijkertijd met het lichamelijk opgroeien van dat kindje en tot wasdom kwam. Hoewel mijn vader streng en vaak in mijn ogen onrechtvaardig handelde, werd ik in dit gezin liefdevol opgevoed en het ontbrak mij ook niet aan materiele levensbehoeften. Mijn ouders hadden een goedlopende winkel en ze waren in die zin ook redelijk welgesteld. Zo groeide ik op tot op een dag de bom barstte, want zo moest dat ook gebeuren. Ik zag het nu ook helder voor mijn geest.

Als een flits kwam dit beeld op mij af; twee werelden die onherroepelijk met elkaar moesten botsen en waarvoor ik zelf gekozen had om te kunnen beleven. Die keuze had ik al gemaakt toen ik Julio in zijn huidige levensvorm voor het eerst ontmoet had. Toen ik zigeuner was in een ander "leven" was Julio mijn leermeester om het zo te zeggen.
Om op mijn huidige leven van dat moment terug te komen: Ik kon mij niet verenigen met dit kleinburgerlijke leven en dat was al vroeg te merken. Uiteindelijk zou dit gebeuren mij later tot inzicht dienen voor veel grootsere plannen en spirituele wetmatigheden. Maar daarover later meer uiteraard.

Als peuter toen ik nog amper kon lopen, stapte ik het huis al uit op zoek naar iets belangwekkends en avontuurlijks. Dit verlangen ontwikkelde zich net zo lang tot ik er een punt achter wilde zetten en besloot te vertrekken uit mijn ouderlijke huis. Mijn ouders hadden echter al een heel levensplan voor mij uitgestippeld, zodat ik wanneer er de tijd voor was de bakkerij en de winkel zou overnemen. Zodoende kwam mijn besluit te vertrekken als een donderslag aan, maar uiteindelijk niet geheel onverwacht.

Op dit moment toen ik al dit gene op mij af voelde komen, zag ik ook nog steeds Julio naast mij staan. Gebroederlijk als een standbeeld in een tijdsstroming door dit stadje. Tezamen hadden wij de film van mijn jeugd afgedraaid en als een beweging gezien. Julio vertelde mij toen het volgende: "Tot het moment dat je vertrok was ik nog steeds bij je. Ook al kon je me niet zien of voelen. Zo moest het ook zijn. Toch heb ik je begeleid en je tenslotte ook doen besluiten te vertrekken. En dat was geheel volgens je eigen keuze. Maar woorden als "keuze" en "begeleiden" zijn echter niet altijd volgens de normen van de tijd waar ze vaak wat anders uitdrukken. Dat even terzijde."
"Je zwerversleven in al je eenzaamheid heb je moeten doorstaan om tenslotte de basis te leggen voor een aantal gebeurtenissen in je toenmalige toekomstige leven. Een zogenaamde conjunctie, verbinding in tijd en ruimte of zo je wilt een synchronisatie van een aantal personen en gebeurtenissen in verschillende tijdsvlakken van je leven. Ook een verbinding met het regelmatig "in- en uitstappen" uit je leven wat nu gebeurd en bijvoorbeeld ook in die drie maanden, die uit je herinnering zijn verdwenen. Deze antwoorden op al je vraagstukken zullen weldra duidelijk worden".

"Nu met onze reis door jouw leven, zijn we op het punt aangekomen dat je vertrok uit je ouderlijke huis. Ook nu zul je dit alleen moeten doormaken, hoewel nu met de zekerheid, dat ik je begeleid. Ik zal zo langzamerhand vervagen, althans voor jouw ogen en gezichtsveld maar je zult mijn aanwezigheid blijven voelen. Wanneer je klaar bent zullen we samen weer ontwaken in het houten huisje en dan zal er bij jou ook een nieuw licht opgaan".