2. Een droomloze droom in de herberg

Ik vertelde Julio hierna wat ik zoal gedaan had, zwervend van dorp tot dorp, het liefst de grote steden vermijdend. Over mijn werk wat ik hier en daar deed en vooral over het zwerven door bossen en weilanden. Vlakke landen die langzaam overgingen in heuvels, de vrolijke boerderijen hoewel er altijd wel iets mee was. Maar ook praatte ik over al dat gemijmer en nadenken over dingen waar ik toch niet uit kwam en mij zo nu en dan in een zware depressieve bui deden neerzakken. En er was ook dat grote vraagteken: dat zwarte gat in mijn leven waar ik mij geen raad mee wist. Het was zo'n beetje eind zomer, vijf jaar geleden dacht ik en hielp een aantal boeren met oogsten tot hetgeen ik mij nu kan herinneren het ineens tegen de winter liep. Zo'n beetje de hele herfst was uit mijn herinnering verdwenen. Ik wist het eerst ook niet meer tot ik bij een bevriende boer aanklopte, die mij hoogst verwonderd aankeek. "Zo verdwijn je ineens en zo ben je er weer", zei hij. Nu wij waren goede vrienden met elkaar en ik mocht binnen komen en dat was maar goed ook, want iedere doorsnee bewoner van deze streek had de deur voor mij dichtgegooid, bang voor en van hun eigen angsten. Ze moeten daar niets van vreemde snuiters weten.
Ik vertelde mijn vriend, dat ik het ook niet wist wat mij was overkomen. Alleen dat ik gedroomd had of zoiets. Voor mij echter leek de oogst van de zomer als de dag van gister. Wij hebben die avond en nacht heel wat afgepraat over geheimzinnige en mystieke voorvallen. Hij vertelde mij ook een vreemde droom van een maand of zo geleden en terwijl ik Julio zag glimlachen, wist ik dat ook hij hier verantwoordelijk voor was. In ieder geval die droom vertelde hem: dat hij mij als vriend altijd terzijde moest staan en niets gek te vinden en bovendien moest hij mij een boodschap overbrengen van: "over 5 jaar".

Toen ik eindelijk was uitgepraat tegenover Julio, bleek er niemand meer te zitten in de nu helderblauwe kamer van deze herberg. Alleen Julio zat mij vriendelijk aan te kijken en nu tijdens mijn eigen stilte hoorde ik ook muziek. Melodieën zo mooi, die als het ware iedere koele steen in een prachtige bloem lieten veranderen. En wat had ik toch zitten kletsen. Julio zij mij, dat ik me niet hoefde te schamen. Er is nu eenmaal een grote kloof tussen hier en daar, hoewel dat in dit geval een simpele deur was. Al dat denken van jou daar en het zogenaamde praten hier heeft een bepaalde zin. Niets is zonder zin of beter gezegd alles heeft een bepaalde zekere zin. Maar dat is ook bedoeld als een soort paradox, omdat in de context van het "Zijn" er helemaal geen zin bestaat. Jij hoort nu ook deze muziek en wee als een gewone sterveling alleen maar weet had van de klanken, hij al anders zou handelen en doen. Laat het je nu tot troost zijn, dat je goede vriend, de boer in het andere leven, nu in zijn droom deze zelfde wonderlijke muziek ook hoort. Iedere goede daad zal beloond worden en dit is nog maar een voorspel, weet je?

De volgende dag voelde ik mij als herboren. Na ons gesprek de vorige avond liep ik naar mijn kamer, die geheel verzorgd was ingericht. Er stond een warm bad klaar waar ik gretig van gebruik maakte. Een soort van lichamelijke en psychische massage onderging ik als het ware, waarna ik moe en verfrist tegelijk in bed stapte en een zoals je vaak zegt droomloze nacht sliep.
Beneden aan tafel gezeten, verwonderde ik mij over een zekere gelijkenis met hier en daar aan de andere kant van de deur, die ik gisteravond nog doorging. Ik vroeg Julio hierover, die mij een andere vraag terug stelde of ik ooit wel zulke lekkere koffie had gedronken. Deze koffie, zo legde Julio mij uit is niet verslavend en roesgevend als jullie eigen koffie daar hoewel ook deze zeer zeker zijn nut heeft. Maar hier heeft deze een veel grotere verkwikkende werking. Je was gister toch ook niet dronken of zoiets van al die wijn en wijn s'avonds heeft hier een ondersteunende werking. Bij jullie is dat ten dele ook zo, maar helaas zoals zoveel dingen zijn ook deze niet tot geestelijke wasdom of rijpheid gekomen. Maar deze wetten, hoewel niet de belangrijkste zullen in de komende tijd duidelijker worden en groeien in het bewustzijn van de mens. Eet en drink nu rustig, want het wordt vandaag een mooie en lange dag.

Een uur later liepen we de herbergstuin in. Het was lente toen ik nog gister voortliep door de daar ontluikende natuur. Maar hier leek het altijd lente te zijn. Prachtige gele, rode en blauwe bloemen tussen een verscheidenheid aan groene kleuren. Als je er hier een studie van zou maken, kon je alleen maar kijken en zien hoe dit alles groeide. Alles leek al compleet te zijn, maar tegelijkertijd zag en voelde je de beweging van de groei. Iedere gedacht op welke manier dan ook, zou afbreuk doen aan deze wonderbaarlijkheid. Julio zag mij aan en was gelukkig omdat ik dat ook was. Laten we wat rustig wandelen en genieten en langzaam tot de orde van de dag komen, want ik begrijp heel goed dat je wilt genieten van het leven hier maar nu is daar geen tijd voor. Laat het in ieder geval op je inwerken en gebruik het voor de dingen die komen gaan. Even verderop tussen al dit groene is onze volgende bestemming.

Ik zag inderdaad tussen een aantal bomen een huisje staan. Het was van hout en had een rieten dak. Binnen gekomen was het aangenaam warm en er hing een soort schemerige helderheid. We namen plaats op gemakkelijke stoelen en luisterden naar de bewegingen buiten ons. Het ruisen van wind en water zoals zo leek het, wel overal aanwezig was, maar toch overal weer van een andere orde.

Na een poosje begon Julio te praten. "Je bent je nog niet bewust van dingen die zijn en nog komen. En dat is maar goed ook, want dat zou de dingen er niet mee vergemakkelijken. Je weet nu zelf wel ongeveer wat er te gebeuren staat; in ieder geval heb je zo'n gevoel in je. Zoals alle zaken beginnen we ook nu vooraan. Je zult gebeurtenissen in je leven opnieuw herinneren en deze worden dan anders geschakeerd, zodat je ze duidelijk zullen worden. Dan zal je ook onze vorige ontmoeting herinneren, die je naar het uiteindelijke hier en nu zullen brengen. Wat je keuze dan zal zijn, staat je vrij. Goed zover zijn we nu nog niet. Ik kan je ook nu nog niet al die wetten uitleggen, die hier van toepassing zijn en worden. Deze komen later wel. Je bent nu echter niet meer alleen: jij en ik zullen samen deze reis maken en ik zal het zijn, die door jou en in jou zal praten. Er zullen ook geen vreemde dingen gebeuren, waar je bang voor bent of liever waar je bang voor was. Je bent er klaar voor"? "Ja", antwoordde ik schamper, maar toch bij een helder bewustzijn en ik voelde ook wat komen ging en was gerust en voelde mij nu ook vredig worden.
Julio zei niets meer en keek me glimlachend aan. Ik glimlachte terug en wist ineens, dat wij twee goede vrienden waren ooit ergens en deze zou spoedig opnieuw bewaarheid zou worden.