1. Het Begin

Het was een prachtige zomeravond en ik had al een hele dag gelopen op stoffige wegen en duistere paadjes waar geen mens zo leek het althans ooit geweest was. Maar nu was ik er en de ervaringen en belevenissen zijn welhaast niet na te vertellen en voor een gewoon menselijk oor niet te beluisteren.
Na een lange klim was ik terug in de werkelijkheid. Daar lag mijn volgende bestemming: Kreuzberg. Vermoeid en bestoft besteeg ik de versleten trap van de dorpsherberg. Vrolijk gepraat en mystiek gezang verwelkomde mij met hun ware gastvrijheid.

Ik liep daar wat doelloos rond met mijn plunjezak vol met mijn meest kostbare spulletjes. Een I Tjing, een zakboekje vol met wetenswaardige aantekeningen en een foto van mijn geliefde. Tien jaar geleden plotseling overleden na een lang ziekbed. Alle doktoren, die ik liet komen konden geen oplossing vinden en dat wist ik bij voorbaat ook al. Maar ja; ze was 28 jaar en we hadden nog zoveel plannen.
Kort daarna heb ik alles verkocht en daar leef ik nu nog van. Soms werk ik wat voor de afwisseling of om boeren te helpen met het oogsten. Verder vind ik het goed zo. Ik wens verder niets meer dan nu en dan een zacht bed om goed uit te rusten, vooral in de winterdagen.

Hier in de herberg zou ik Julio weer ontmoeten. Althans dat was in een droom lang geleden voorspeld. Eigenlijk was het geen droom; eerder een moment of periode in mijn leven dat uiterlijk of fysiek gezien niet bestond. Drie maanden bleken dat te zijn: er was een gat in mijn leven geslagen. Ik zal jullie deze geschiedenis eerst later vertellen, want nu moe en stoffig als ik ben, bestijg ik de trappen van deze herberg en open de deur. Reeds velen waren mij voorgegaan; dit voelde ik in dit voorportaal. Ik bleef even staan en proefde de sfeer. Gek eigenlijk: je denkt een heleboel te weten en als je dan deze deur door bent, valt er een last van onwetendheid van je af. Je lijkt gezuiverd te worden, een innerlijke douche. De deur piepte een beetje van ouderdom; moest nodig eens gesmeerd worden, dacht ik. Binnen was er een gedempt licht in een soort blauwige waas. Het eerste wat me opviel was het ordelijke, terwijl het er ogenschijnlijk een chaos was. Niettemin heerste er een vredige kalmte. Allerlei mensen zaten rustig te praten aan tafeltjes, keurig gedekt met vrolijk brandende kaarsen. Er zaten ook mensen alleen aan tafeltjes, rustig te roken en genietend van een lekker glas wijn.
Plotseling schoot me een heldere gedachte te binnen hier al eens eerder geweest te zijn, maar het ontbrak me aan de juistheid van deze ingeving tot ik een man zag zitten, midden in de dertig, althans zo leek het, maar met een klaarheid van een wijs man. Ik moest diep in mijzelf zoeken wie het was en een golf van indrukken overspoelde mij. De man stond op en liep op mij toe met een vriendelijke glimlach. Gek eigenlijk: ik hoorde alleen de vloer kraken door zijn makkelijke manier van lopen. Toen de man tegenover mij stond en rustig zijn handen op mijn schouders legde, voelde ik de rust in mijzelf komen en tegelijkertijd herkende ik hem. Het was natuurlijk Julio. Ondertussen was het doodstil geworden in de gelagkamer van de herberg. Je hoorde alleen het zachte geruis van de watermolen achter de herberg en het vrolijk geknapper van het open haardvuur. Iedereen scheen innig tevreden met deze ontmoeting, hoewel niemand dit eigenlijk persoonlijk aanging. Toch leek het erop alsof iedereen hier een grote familie was en iedere nieuwe gast, vreemd of bekend, was welkom en hoorde erbij.

Kom bij me zitten Peter en drink eerst rustig een glas wijn voor we over gewichtigere zaken praten. Ongemerkt kwam de waard een glas wijn brengen en serveerde er tevens brood en kaas bij. Na een half uur en twee glazen wijn verbrak Julio de stilte. Zo beste Peter, het is goed je weer te zien na zo'n lange tijd. Vijf jaren zijn alweer voorbij, maar hoewel wat zijn vijf jaren in de eeuwigheid en lachte er zijn zo geheimzinnige maar vriendelijk bedoelde glimlach bij. Zo herinnerde ik het nu weer vijf jaar geleden. Er was intussen veel gebeurd, maar daar wilde ik nu niet aan denken. Even werd het donkerder, alsof een dichte zwarte wolk door de ruimte dreef, maar was weer even snel verdwenen. Proost zei Julio, moge het je bekomen. Nu daar twijfel ik niet aan, want deze wijn komt van een bijzondere plek ver hier vandaan; althans voor aardse stervelingen. Vanavond kunnen we misschien over gewone dingen praten, voor zover dat voor jullie gewone dingen zijn. Morgen lopen we hier wat rond: dan zul je weer dingen herinneren wat het praten voor de komende tijd wat makkelijker zal maken. Ik weet dat je graag nu antwoorden wilt, maar helaas kan dit niet. Voor jou is dit een plotseling overgang en aan zieke mensen hebben we hier niets. Nu ja het zijn regels en daar moet iedereen zich aan houden; wij en jullie daar ook en nam daarna een slok wijn om een zekere geheimzinnigheid te onderdrukken naar het mij scheen.