Inleiding - Epiloog 1

Dit is het eerste (inleidende) deel van wat alomvattend de Kronieken van Orfilan gaan worden. Inleidend aan de ene kant, omdat ik hier eerst algemene dingen wil benoemen die later misschien van belang kunnen zijn. Algemeen omdat al deze kronieken de lijn van het eerste verhaal min of meer nauwgezet (De zeven Tuinen van Orfilan) volgt. Voorafgaand aan dit alles is de reden waarom ik hier en nu met deze commentaren begin. Het laatste verhaal in het Epos eindigt in een lange gang vol Lichtende Wezens waar ik tenslotte stond voor mijn eigen spiegelbeeld. Verder als dit kun je als aardse sterveling voor zover ik dat nog was op dat moment niet gaan of je maakt de keuze om dat wel te doen. Nu begrijp ik pas en begin dat steeds meer te accepteren dat de boodschap die volgde juist voor mij bestemd was. Dat was dus het spiegelbeeld. Daarom nogmaals kort de eerste boodschap die ik nu letterlijk neem.

Er is nu een hele kleine groep wezens op deze Aarde beland, juist in deze tijd. Niemand weet waar ze vandaan komen en momenteel weten ze het zelf ook nog niet. Dolers in de ruimte, wezenloos. Zij hebben zich opgeofferd om weer oude kennis te laten herleven uit de oude vergetelheid. Geen kennis specifiek voor deze Aarde of voor de huidige mensheid, want de huidige mensheid heeft dat nog nooit geleerd of geweten.
Er is nu nog geen contact met de Bron, omdat de afstand binnen de huidige ruimtes nog te klein is. Deze wezens, levend als mensen op deze wereld voelen zich daardoor ook nog wezenloos, onwezenlijk, maar dat gaat nu veranderen.

Het lege Boek is dus niet een vervolg van het Verhaal, maar het Verhaal zelf of beter gezegd de impact van het Verhaal. Daarom noem ik deze commentaren ook de Kronieken, omdat het uiteindelijk ook een tijdsverhaal is. We gaan terug in de toekomst om het verleden te verkennen. Daarom voelden deze wezens zich tot nu toe ook nog wezenloos, onwezenlijk en dat en niet meer maar gaat nu veranderen.

Grappig nu ik alles doorlees nadat ik dit 23 jaar geleden heb neergeschreven, ga ik automatisch van te voren al invullen wat er komt en dan blijkt veelal dat na zoveel jaren meer ervaring, inzicht en een beetje meer wijsheid datgene komt wat ik toen al geschreven heb.
De eigenlijke kronieken zijn in feite die woorden en teksten, die verdwenen zijn uit het 'Boek van Kivar - Epos van Eichilos', die uiteindelijk een deel van mijn eigen (spirituele) leven behelst: mijn ervaringen, mislukkingen, ups en downs die ik ook wil delen met diegene die het wilt lezen. Daarnaast is het ook Mijn Waarheid en kennelijk ook voor een deel het uitstijgen boven en loslaten van het emotionele, want dan komt de ware kennis.
Ik schrijf in Epiloog 1 over 'echt' of 'onecht' of met andere woorden 'werkelijkheid' of 'onwerkelijkheid'. Of het wezenlijk belangrijk is liet ik toen in het midden, nog niet wetende. Ik weet nu: dat iedere informatie die binnenkomt wezenlijk is of op z'n minst kan zijn en hiervoor is het niet relevant waar deze vandaan komt. Een droom, toevallige gebeurtenis, een gedachte of gewoon een bui regen.

Relevant, wezenlijk en werkelijkheid. Zo kan bijvoorbeeld een droom een deel van je eigen werkelijkheid zijn of worden. En dat bedoel ik dus letterlijk. De herinnering aan een droom of het gevoel dat je hebt aan de herinnering van een droom is even werkelijk gebeurd als boodschappen doen, een romantisch etentje of wat dan ook. Het is dus allebei gebeurd in een 'echte' realiteit, maar let wel in een andere dimensie. Toch is het resultaat hetzelfde, denk er maar eens over na. Ik noem het zelf herinneringsgevoel, het gevoel van de herinnering zelf. In die zin kan ik mij dus een droom, een film of mijn boodschappen doen herinneren en daar een gevoel van over houden.

Een ander voorbeeld het volgende. Na een mooie film blijf je zitten en luister je naar de aftiteling en de muziek, omdat je nog (even) in het gevoel van de film en dus deze werkelijkheid wilt blijven en niet wilt dat het ophoudt. Eigenlijk wil je niet terug uit de realiteit van de film terwijl dit vroeg of laat toch gebeurd. Wat is dan werkelijkheid? Of voor welk (werkelijkheid) gevoel kies je? Misschien vind je dit geen relevante vraag; ook goed. Voor mij is dat wel, omdat het misschien zo zou zijn, dat dit gevoel van de film of de droom je iets wilt vertellen over iets wezenlijks van jezelf en uiteindelijk is dat misschien wel veel meer dan de alledaagse werkelijkheid je wilt of kan laten zien.

Dit idee of begrip zal steeds weer terugkomen in mijn verdere kronieken, omdat dit wezenlijk is op alle vlakken van de werkelijkheid, dimensies, chakra's, enz. Het gaat namelijk terug tot datgene wat je wezenlijk bent. In mijn eerste dialoog (First Contact) spreek ik met personificaties wat eens was en wat hopelijk eens zal zijn. Een soort tussenvorm. Nu noem ik dat afkomst. Waar kom je werkelijk vandaan buiten dit leven om of zoals je wilt voor je geboorte in dit leven (ben je wel of niet gereïncarneerd). Dit verschil geeft voor mij aan dat er al duidelijke verschillen zijn in afkomst. Het hangt er dus vanaf waar je vandaan komt. Ik wil daar nu nog niet dieper op ingaan, maar blijkbaar geeft het herinneringsgevoel hier een belangrijke indicatie voor. Toch lees ik daar weinig over in onze breed uitgeschreven spirituele wereld in boeken en internet. Mijn Kramers woordenboek kent het woord niet eens. Alleen de woorden herinneringsbeeld en herinneringsvermogen: het geeft maar weer eens aan welke beperkingen de zogenaamde reële wereld heeft.

Is het belangrijk te weten waar je vandaan komt? Voor mij en voor sommige die ik ken wel. Voor de meeste mensen kennelijk niet en dat is ook goed. Niettemin roep ik je op hier eens mee bezig te gaan. Het helpt je een plaats te geven op deze wereld, want steeds meer mensen hebben daar kennelijk moeite mee. 'Ik ben niet van deze wereld' is een steeds vaker gehoord beeld. En begrijp mij goed: deze wereld is oké, deels mooi en vol wonderen voor zover je dat op deze manier kan zeggen. Het antwoord hierop komt in de huidige tijd steeds dichter bij: deze zgn. 'niet-aardse' mensen komen misschien ook niet van deze wereld en zijn hier en nu misschien wel bezoekers, gast of misschien wel met een bepaald doel en let wel deze bezoekers zelf zijn ook nog eens van verschillende afkomsten. Bij de woorden 'bepaald doel' krijg ik tegenwoordig steeds vaker een glimlach wat in feite de humor aangeeft van wat eigenlijk de werkelijkheid is of wat velen als werkelijkheid aanduiden: verwachtingen, geldingsdrang, bezit en ik kan deze bladzijde nog wel verder vol schrijven hiermee.

Ik zal in de komende teksten, uitleg ook eerst aangeven wat begrippen als ego, persoonlijkheid, wezen, hoger zelf ed. inhouden, omdat hiermee vaak onsamenhangende en elkaar tegensprekende dingen over gezegd en geschreven worden. Niet dat ik de wijsheid in pacht heb, maar woorden geven vaak aanleiding tot onduidelijkheid omdat de een of de ander daar wat anders mee bedoeld. Ik heb geleerd dat je deze begrippen het beste kan uitleggen in de juiste context, dimensie of werkelijkheid waarover het gaat. Emotie bijvoorbeeld is een begrip dat hoort bij de beleving van de eerste drie chakra's, is dus dualistisch van aard (yin/yang, licht/donker) en bestaat niet meer in de beleving en werkelijkheid van alle hogere chakra's. Spreek dan liever over gevoel en is daarmee dus niet meer dualistisch van aard, meer een staat van zijn. Huilen met je hart of het hart loopt over van emoties kan dus niet. Hier kom ik zeker nog wel op terug. Overigens is het woord gevoel ook niet meer van toepassing bij de beleving van de hogere chakra's.

De 7 tuinen van Orfilan gaat ook over emoties, gevoel, chakra's, overgangsvormen en vooral over Liefde en de 'zoektocht' hiernaar en verwar dan zoektocht niet met verlangen als emotioneel begrip maar als ervaren en het opengaan van deuren, poorten en herkenning van gevoelservaringen. Wat betreft de chakra's lees je ook vaak veel gebruikte verwarringen. Zijn er 7, 10, 12 of meer chakra's. Mijn antwoord is: dat hangt ervan waar je vandaan komt of wat je afkomst is.

Voor diegene die dit leest; veel leesplezier en voor jezelf ervaringsplezier en ik hoop iets bij te kunnen dragen aan deze zgn. werkelijkheid.

Voor mij was dit tot nu toe een 'stille (spirituele) revolutie'. Vaak begreep ik de ander niet en andersom begrepen veel mensen mij niet en terecht. Nu is dat niet meer of veel minder zo. Ik accepteer nu mijn eigen afkomst en vertel en schrijf daar nu over. Ik daag iedereen uit, althans voor diegene die dit ook zo voelen of ervaren: mee te doen, te denken, te zijn en op te komen voor jezelf en datgene wat je wezenlijk bent. Want 'wij' staan niet meer alleen; de verbindingen komen steeds meer tot stand en de werkelijkheid van de wereld zoals die nu nog is zal veranderen en anders worden. En waarschijnlijk overbodig te benoemen: revolutie staat hier juist voor deze verandering of transformatie. En dat is leven, zijn, denken, voelen en handelen vanuit je eigen wezenlijkheid, afkomst en niet vanuit de fysieke, aardse of de eerste drie chakra's idee. Want hier is de term revolutie een dualistisch begrip en reden voor onbegrip, geweld, oorlog en meer van dergelijke onzin.

Mijn wereld 'dromend door de werkelijkheid' is altijd geweest 'wakend in een nieuwe droom: de nieuwe werkelijkheid'. Dus leven met je eigen wezenlijke intentie, herinneringsgevoel en afkomst. De ultieme belofte van de (niet meer komende) maar inmiddels gaande transformatie.