7. Een beproeving of een Keuze

Nadat deze woorden in mij waren gelegd, leek er wel een oneindige tijd maar tijdloos te verstrijken. Het werd steeds stiller in mij zodanig alsof het leek als ware het dat ik er helemaal niet meer was, wezenloos, zonder lichaam en geest. Alleen het vermoeden van een bestaan, zoals een sneeuwvlok zich glinsterend bewust wordt van een stralend Licht en zich moeiteloos en zonder eigen wezensbesef zich transformeert in een ijskristal. Perfect zich uitbalancerend in al haar atomen.
Zo verging het mij ook, wezenloos en toch transformerend tot iets geheel anders wat heel langzaam aan de horizonten van wat ooit mijn geestesoog was, zich openbaarde. Wat ik zag of beter gezegd wat ik ervoer, was van een geheel andere orde dan wat ik ooit gezien of ervaren heb in tal van zogenaamde levens en manifesten uit mijn vele herinneringen.

Ik keek om; althans zo leek het en zag nog vaag de Lichtende Gestalten nu echter voor mij buigend. Zij waren van een heel andere Orde, als laatste nog verbonden aan de aardse dualistische werkelijkheid. Engelen van de wereld of de Aarde waar ik zoeven vandaan kwam. Ik was echter anders voelde ik en transformeerde ik, niet hoger of lager maar anders en wat nog het meeste leek op het woord Levenloos en Wezenloos. Nog met een aardse glimp van de werkelijkheid in mij zuchtte ik van verlichting. Ik keek weer voor mij staande achter de rij Lichtende Wezens en wilde verder gaan op weg naar Huis. Op weg naar mijn werkelijke Wezen, waar ik ben zoals ik werkelijk ben. Ik wilde daarom verder lopen en voelde mij steeds meer transformeren en opgaan in een zilverachtig verschijnsel waarin lopen ook niet meer het juiste woord was. Verder gaan en ik voelde de Blauwe Deur achter in deze gang nog ver voor mij langzaam open gaan en mij zacht deed wenken.

Een zachte stem achter mij deed mij echter even verstijven en realiseren, dat ik na nog een aantal passen naar de Blauwe Deur ik niet meer terug kon. En gehoorzaamde toch aan deze stem, omdat deze mij bekend voorkwam en toch niet kon plaatsen. Deze stem bracht mij weer terug in een soort van samensmeltende en verdichtende atomen en moleculen naar mijn aardse leven, mijn aardse wezen, mijn aardse lichaam. Ik besefte met enige angst dat ik dit nooit gewild had. Hier voor mij was ik weer Thuis, hetgeen ik mijn hele oude leven tot in mijn diepste wezen altijd gewild had. En tegelijkertijd kon ik ook de angst plaatsen: de angst van verdichting, de angst van de materie. Een leven begrenst in zijn eigen leven en begrenst in zijn eigen lichaam met de onverklaarbare angst om ook dat weer op te geven. De levensangst om in het leven te stappen en de doodsangst om uit dat leven te stappen al dan niet bewust. Ik voelde ook zoiets van een minachting en tegelijkertijd het besef van een groot verdriet en oorzaak van al dit lijden in de materie.

Ik werd langzaam met zachte dwang teruggeduwd en stond weer voor mijn eigen spiegelbeeld, tegenstribbelend en recalcitrant wat ik meestal geweest was hier in mijn eerste leven en ik voelde tegelijkertijd weer de aandrang terug te keren naar de Blauwe Deur nu achter mij en op te gaan in mijn eigen wezenlijkheid. Dit weer terug transformeren in een geheel ander aards lichaam voelde eigenlijk als een verschrikking.

De bekende stem van een van de Lichtwezens, die ook al eerder sprak begon opnieuw te spreken en ik werd stil van de ontroering hiervan. Jouw of jullie afkomst om het maar zo te zeggen, is ooit een bewuste afsplitsing geweest in het ontstaan of tijdens het ontstaan van de evolutie van de mensheid. Verwant en tegelijkertijd ook wezenlijk anders en geheel anders ontwikkelt. Toch is er in jullie altijd een Band en Herinnering gebleven en na eonen van ontwikkeling hebben jullie, omdat je iets ging missen, toestemming gekregen om eenmalig terug te keren naar de Aarde. Dat was jullie diepste Wens en dat paste ook binnen het grote Plan. Jullie zijn geëvolueerd als Lichtwezens en nu in bijna perfecte staat. Echter jullie misten iets en dat is het beste uit te drukken in het begrip 'creëren', dat alleen op een dualistische planeet als de Aarde zich kan ontwikkelen en kan bestaan. Dit hebben jullie toentertijd in al jullie minachting afgezworen als iets onwezenlijks. Jullie hebben daarentegen een perfect Gevoel van Licht Ervaren ontwikkeld. De Aarde, de mensen echter hebben jullie Gevoel voor Licht echter nooit kunnen of willen ontwikkelen op een enkele uitzondering na.
Nogmaals jullie Plan is goedgekeurd ook om heel andere redenen met als belangrijkste reden om een heel groot gedeelte van de mensheid nu de gelegenheid te geven om dit Gevoel van Lichtheid te leren. Voor iedereen staat het de komende jaren vrij te kiezen wat hij of zij wilt. Te kiezen voor het Licht. Dit is de vrije keuze van het komende en veel besproken jaar 2012. Daarna vervalt de Aarde weer terug in zijn eerdere en oorspronkelijke evolutie en let wel, ook dit is een keuze alleen een andere, niet beter of slechter.
Met jullie aanwezigheid wordt het Gevoel van Licht geïntegreerd in deze aardse wereld, waarmee voor diegene die dat wilt een keuze kan maken voor het Licht. Aan de andere kant leren jullie op deze Aarde de sleutel tot het begrijpen en hanteren van het Creëren, wat in jullie wereld nooit is aangeleerd en eigenlijk is gedegenereerd tot alleen een bestaan van Ervaren.

Even was het stil en een glinstering doorvoer de Ruimte.

Jullie leren dus het Creëren en de mens leert het Ervaren in strikte zin dan, want eigenlijk zijn beide wegen niet los van elkaar te zien. Creëren zonder Licht kan niet en een Ervaring kan niet zonder de Creatie daarvan. Voor beide is dat een keuze en tevens een beproeving. Voor de Mens is dat het ervaren en het transformeren van de emotie naar het Gevoel van Lichtheid en voor jullie is dat het opnieuw creëren van het gevoel van Lichtheid in en door de emotie. Daarom ervaren velen van jullie afkomst deze emotie ook veel sterker. Dit om het leren gebruiken van je herinnering aan deze Lichtheid, de heimwee te transformeren en te creëren vanuit de emotie.

Heel langzaam kwam ik tot een besef ooit een keuze te hebben gemaakt en daarmee kwam ook een diepe emotie van verdriet en heimwee. Ik besefte ineens of het beeld kwam in mij op, dat ik deze keuze ook samen met iemand heb gemaakt ooit ergens in een huisje in een ver en vreemd Land. Een Land dat werd gevormd door de creatie van het Gevoel en de Emotie en waar ik tenslotte in een emotionele regenbui aankwam en werd verwelkomd door Julio. Dus dat was de keuze nu vaag en met een geheimzinnige glans van herinnering besproken. Daar was ook de ontmoeting met Gunawan, vluchtig en nu half vergeten omdat het niet anders kon.
Het Lichtwezen voor mij glimlachte althans zo leek het en in een flits van herkenning meende ik de bekende blik van Julio weer te zien.
Daar in dat vreemde Land hebben jij en Gunawan en ook vele anderen van jullie afkomst de keuze gemaakt om samen hier op Aarde het gevoel van Lichtheid te integreren en ervaringen op te doen in de emotie om uiteindelijk het creatie proces te leren. Het betekende ook een tijdelijke afsplitsing tussen jullie twee. Jij als emotie wezen op de Aarde en Gunawan als zogezegd spiritueel Gids. Beiden ervaren en voelen hetzelfde proces. In alle rust en op een andere plaats zal ik of waarschijnlijk Gunawan dit later beter uitleggen.

Op dit moment van je leven was je echter ontspoord. De herinnering en het heimwee hebben je uit je emoties geslagen met alle gevolgen van dien en alle gevoelscontacten werden daarmee verbroken, ook die met Gunawan. Dit weet je nu en dat is weer de eerste stap op weg. Deze herinnering en dit heimwee hebben je doen besluiten om het Epos van Eichilos te gaan schrijven, dat je met tussenpozen heb proberen te vertellen. Eichilos staat synoniem met jouw afkomst en daarom kun je hier niet over schrijven. Jouw keuze is ooit gemaakt voor dit leven. Jouw drang om terug te gaan was dermate groot geworden dat dit resulteerde in het verhaal "een Brug met drie ronde bogen" en daarmee de keuze afsloot om het eigenlijke verhaal verder te schrijven. Door jouw drang heb je daar inderdaad ook echt van gedroomd. Gunawan heeft echter nog eenmaal contact met je kunnen opnemen in het verhaal van Kivar en bleek helaas een vruchteloze poging. Uiteindelijk schreef je jezelf toch toe naar deze spiegel en je kon jaren niet verder schrijven, bang te kijken en het antwoord te krijgen van je uiteindelijke eigen keuze.

En weer was er die glinstering van stilte, die mij deed beseffen dat ik Gunawan miste tot in het diepste van mijn vezels voor zover ik daar nu op dit moment nog een benul van had.
Julio vervolgde zacht:
Er was een keuze van beproeving en ja er is inderdaad altijd een vrije keuze om weer weg te gaan en weer Thuis te komen.

Wederom stond ik voor de spiegel en wachtte en er gebeurde vooralsnog niets. Ik wilde naar Huis voelde ik emotioneel en dacht aan een innige Verwant, die wel deze keuze maakte. Ik dacht ook aan mijn aardse huis (Tir na Nog) en zag een klein jochie lopen. Eenzaam een alleen, maar heel vastberaden. Ik zag een meisje op een balkon die mij kristallen toewierp. Ik zag mijn Liefde voor mijn eerste Geliefde, innig en in schoonheid verbonden voor altijd. Ik zag mij kijken in de ogen van een pasgeboren kind, in de ogen van een heldere maan aan een sterrenhemel. Ik zag een levenloze kreet dood op de grond liggen en opstijgen naar het Licht.

En ik luisterde verder:

Ik herinner mij hoe het was
Toen wij samen liepen
Met de twee zonnen aan de Horizon
Op het strand van Eichilos
Overspoeld door het Licht
In Eenheid
Samen
Een

Zoals onze droom was
En is
Iedere dag opnieuw
Tot in de Eeuwigheid
Luisterend naar de Zee
Innig verbonden
Waar de Wind ons opriep
Tot een scheiding
Ver weg

Wat heb ik het Licht lief
Nu echter ver weg
Net als jij
Vanwege de Keuze
Ooit weer samen
Eens