6. Lichtlichaam

Mijn oog viel op de vele deuren hier toegang verlenend aan deze bijzondere zaal. Het licht weerkaatste als kleine sterren op in de glanzende vloer, die zo leek het geen diepte van zichzelf had. Eindeloos keek je in de weerspiegeling van deze glans. Toch gaf het ook een solide basis en steun verlenend aan je voetstappen, die je hier met respect en passie tegelijk deed. Mijn geest verdiepte zich met iedere volgende zuivere blik, die ik probeerde te volgen in deze eindeloze diepte. Ik was alleen hier en niets in deze verre leegte deed dat veranderen. Toch voelde het als een liefdevolle begroeting zonder stem of gebaar. De aanraking was er een van stilte; niets bewoog alleen de onzichtbare bewegingen deden zichzelf ontelbare keren herhalen alsof deze boodschap je iets wilde duidelijk maken.
Daar stond ik op een stenen gepolijste vloer zonder oppervlak, zwevend boven een eindeloze leegte zonder enige herkenbare betekenis. Ik wachtte en in een totale eenzaamheid van het moment overviel mij een huivering, mij eerst heel zacht aanrakend in de diepste poriën van mijn zenuwen. Maar deze huivering werd sterker en tegelijkertijd warmer alsof een warme woestijnwind zacht door deze ruimte werd geblazen.

Het was de deur recht voor mij, die zich langzaam opende zoals een zachte lentebloem zijn blaadjes opende in de eerste zonnestralen van de ochtenddouw. Dat is ook wat ik zag nadat de deur uiteindelijk volledig open stond. Lichtstralen die op mistige slierten speelden met deze zachte bries en witte vormen van Licht voorstelden, eerst wazig maar steeds duidelijker herkenbaar. Ik zag een lange gang wederom zonder einde leek het en deze ranke Lichtvormen schreden majestueus naar de zijkanten van deze lange gang en zo zag ik eindeloos links en rechts van deze gang een langgerekte rij Lichtwezens staan, die mij leken te begroeten zonder enige beweging of gebaar en zij stonden mij uitnodigend op te wachten op mijn doorgang door deze gang. Ik liep langzaam op de deur voor mij toe en stond nu in de deuropening ervan even te wachten om een vage angst te laten wegebben in de stille leegte achter mij.
De gang voor mij was een witlichtend schouwspel met vele vormen, sommige bizar en onherkenbaar en andere zuiver geometrisch. Door de snelheid van deze Lichtentiteiten leek het toch alsof er een zuivere serene rust vanuit ging en er was tegelijkertijd een onverklaarbare aantrekkingskracht op het Licht. Ergens heel ver weg in deze eindeloze diepte van deze gang, werd ik mij een blauwe waas bewust. Het leek eerst een bol van lichtblauw licht te zijn, trillend in zichzelf en van vorm en grootte veranderend alsof het ook moeite had een duidelijke vorm aan te nemen. Ik zag echter ook wat er daarna gebeurde, want ik liep de gang en het licht in min of meer gedwongen, eerst langzaam maar steeds sneller en alles in mij gloeide op alsof de herinnering hieraan nog steeds precies wist hoe dit te doen. Mijn Lichtlichaam straalde nu ook in lichtblauw met al haar kleurintensiteiten en voor ik wist wat er gebeurde stond ik voor wat het leek mijn eigen spiegelbeeld. Sprakeloos in verwarring, maar toch met een duidelijk gevoel van herkenning, werd ik liefdevol opgenomen in het andere Lichtlichaam en de volgende woorden werden in mij gelegd en tegelijkertijd eruit getrokken.

Er is nu een hele kleine groep wezens op deze Aarde beland, juist in deze tijd. Niemand weet waar ze vandaan komen en momenteel weten ze het zelf ook nog niet. Dolers in de ruimte, wezenloos. Zij hebben zich opgeofferd om weer oude kennis te laten herleven uit de oude vergetelheid. Geen kennis specifiek voor deze Aarde of voor de huidige mensheid, want de huidige mensheid heeft dat nog nooit geleerd of geweten.
Er is nu nog geen contact met de Bron, omdat de afstand binnen de huidige ruimtes nog te klein is. Deze wezens, levend als mensen op deze wereld voelen zich daardoor ook nog wezenloos, onwezenlijk, maar dat gaat nu veranderen.

Het aardse leven gaat min of meer aan hen voorbij, omdat deze voor hen niet altijd relevant is. Op materieel vlak zijn ze er echter wel aan gebonden en weten daarom niet altijd hoe zij zich staande moeten houden.

Toch weten Zij, maar ook weer niet; vreemd en vreemd in een vreemd lichaam.

Er gebeurde nu een heleboel tegelijkertijd, waarover ik nu nog niet kan praten maar het leek alsof woorden uit de diepte van mijn Ziel omhoog werden geduwd die de poriën van mijn zielenkanalen deden openen. Het Lege Boek van de Zeven Tuinen van Orfilan zou nu opnieuw gevuld worden en het vreemde en het onwezenlijke zou zich nu openbaren en plaats maken voor een Nieuw Licht en Nieuwe Informatie voor de huidige tijd. Woorden die niet uitgesproken konden en mochten worden zouden nu zorgen voor een nieuwe transformatie en evolutie.

In de onherkenbaarheid van de duisternis Stak een Licht op Die de raadselen van een Waas glans gaf En de letters van een Gevoel lichtten op Alsof de onherkenbaarheid er nooit geweest was Een illusie, die het ego vormgaf En nu verbrokkelde In het Licht van de Liefde Een stroom van Liefde borrelde op Uit de duisternis van de emotie Maar nu, herkenbaar en stromend Geeft het extra Glans aan de Lichtheid Herkenning in de spelonken van de onzekerheid Een traan die opwelt na zoveel onzekere momenten En nu terugvloeit in de Liefde Een traan, die wordt opgenomen door een andere traan En uitmond in een zee van verlangen Koesterend in het Hemelse Rijk van het Hier en Nu En daarmee nieuwe Poorten opent In de herkenbaarheid van het Licht en een wederzijdse Liefde Orfilan