3. Van heel ver kwam ik

Van heel ver kwam ik, niet meer wetend , niet meer voelend en ten slotte ook niet meer denkend. Strompelend zelfs over het kleinste steentje.
Ik was weer in slaap gevallen, maar nu alweer enige seconden wakker: zo scheen het. Een mistig geluid gleed over mij heen; het fladderen van vele vleugels, de wind die af en aan suisde en me deed verkillen.

Waar was ik en waar ben ik nu? Een boek lag voor me in het zand ietwat verfrommeld en de band versleten van het lezen. De wind deed het open waaien en plots herkende ik een passage of beter een korte zin, die de speling van het lot deden wegwaaien.

"Terug in de toekomst is hetzelfde als de toekomst in het verleden"

Welke vibraties deden deze woorden mijn hersencellen weer tot leven wekken. Rillingen doorvoeren mijn lichaam en deden mij wakker schudden ook al sliep ik niet meer. Ik keek om heen en de zonnewinden speelden met de mistslierten en voerden een magisch dansfestijn uit. Twee zonnen kwamen tegelijkertijd op, vuurrood en leken elkaar aan te kijken alsof ze elkaar herkenden.

Ineens kwam mij het aloude mythische verhaal voor de geest van twee ridders te paard, die voortsnelden langs de stranden van een eiland. Altijd maar doorrennend, onvermoeid en altijd op zoek naar de horizon waar ze nooit terecht kwamen. Tot een felle wind vanuit zee hen deden opschrikken en hun paarden lieten vliegen. Ze reden op topsnelheid van de zee weg en naderden steeds dichter en lichter de horizon, die steeds hoger voor hen opdoemde. Op de top van hun kunnen weigerden hun paarden nog verder te rennen en hier op de top van de berg zagen de twee ridders het meest verbazende schouwspel. Ze aanschouwden het zonnespel en voelden zich een worden met de horizon. Want het zonnespel lag als een weide cirkel om hen heen te schitteren en er was een eenheid gekomen en de gloed van de golven overspoelden hun gevoelens en lang was de betovering van deze aanblik.

Hier op deze berg, in het centrum van het eiland Eichilos bouwden zij een huis, een klooster of tempel zoals je wilt ter ere van deze eeuwigdurende levensstroom. Als water glinsterend opspattend op het helderwitte zand.
Het strand zelf heeft geen naam, want hier is alles en niets gelijk aan elkaar, zoals iedere zandkorrel in de branding wordt meegenomen, ver weg en daarvoor een nog mooiere zandkorrel wordt teruggegeven. Maar de duinen waar de zoete wervelwinden met de glinstering speelt kregen wel een naam. De Chardisonische Duinen werden ze genoemd; God mag weten wie ze zo genoemd hebben, want de naam is in het zand geschreven en alleen wijzen konden deze lezen.
En de "Tempel van Eichilos" werd omgeven door zeven tuinen. Ieder stuk grond met zorg bewerkt en de eigenschappen van de grond liet de aarde zeven verschillende tuinen groeien. Ieder met eigen smaak, geur en gevoel, maar allen fris en altijd bloeiend.

Hier op het strand lag Kivar aangespoeld door het leven gevende water rondom het eiland Eichilos. Van ver kwam hij en zijn geest werd helder en de warme glinstering van het zachte zand deden zijn bewustzijn opwellen en zijn ogen openen. Nu zag hij werkelijk wat hij zo even in gedachten ook zag. Hij hoorde het fijne zand door zijn geest fladderen en zijn innerlijke oog traande van het fijne stof en van ontroering.
"Dus hier zit ik" dacht Kivar en stond behoedzaam op en pakte het boek, zijn enigste maar ook kostbaarste bezit en keek om zich heen; fier en tegelijkertijd pathetisch aanschouwden zijn ogen de tempel; haar daken reflecteerden de eindeloze tijd van de twee zonnen en een zoete geur kwam op de wind aanstromen alsof ze de wachters waren van deze tempel.