2. De Burchtpoort

Onder aan de voet van de berg stond Kivar stil. Hij had vele mijlen afgelegd en nu na het in volle glorie opreizen van de burcht hierboven op de berg werden zijn voorspellingen en verwachtingen verre overtroffen.
Hem waren oude scripties en runen te binnen geschoten, die naar verluid in deze burcht zijn antwoord moest vinden en zo was hij één jaar geleden op weggegaan. Ontberingen had hij geleden, maar ook vreugdevolle ontmoetingen met medereizigers - allen met hetzelfde doel - om het land Yashra te redden. Ieder had zo zijn eigen taak (zeven in totaal) en zo er een zou falen in zijn queeste, zou de hele onderneming voor niks zijn geweest. Toch waren de Zeven Reizigers vol vertrouwen en ieder had zijn eigen reis goed voorbereid en voor zover geholpen door de meest wijze mannen en vrouwen, die in Yashra waren te vinden.
Hé dacht Kivar, zo er al een burcht zou bestaan in dit hele land, zou alleen al de legende ervan velen verbazen. En nu hij hem zag, overdonderde het hem.

Vier zalen zult ge er vinden
Ieder met zijn eigen ritueel
Drie geheime ruimtes
Een trap met vele geheimzinnige traptreden
Spiegels en hun spiegelbeelden
Een klok met en zonder tijd

Met de drie vind je de vier
En dat maakt samen acht
Zoekt en je zult de Ene vinden

"Nog voor Kivar zich realiseerde wat er gebeurde, overkwam hem een vreemdsoortig gevoel. Tintelingen in zijn handen, voeten gaven aan dat er iets gaande was, maar zijn normale zintuigen registreerden nochthans niets.
Hij liep rustig verder op het pad, dat langzaam en kronkelend naar boven liep. Vogels en ander bosgedierte, die hij verder steeds opmerkzaam was, lieten er het zwijgen toe en vergezelden hem daarmee met een totale stilte, die als een soort metafoor over de omgeving van de burcht hing. Het pad bleef stijgende en de klim werd steeds steiler. Bomen en ander struikgewas verhinderde hem op dit stuk van de weg de aanblik op de burcht, die hij eerder nog wel zag. Reden om te geloven, dat zijn schreden weldra beloond zouden worden voor een overweldigende aanblik van de burchtpoort.

Twee gigantisch reeds geopende eikenhouten deuren toonden de doorgang en hiermede een vrije toegang tot de burchtweg. Diepe karrensporen lieten de geschiedenis van het komen en gaan zien. Kivar stond op de drempel en aanschouwde deze indrukwekkende entree. Vele gedaanten van mensengezichten, dieren, maar ook vele bekende en onbekende mythologische wezens leken deze entree te beschermen. Kivar kende echter geen wachtwoorden, maar blijkbaar werd hij verwacht want met het overschrijden van de doorgang kwamen de deuren piepend in beweging om na enige tellen met een dreun in het slot te vallen. Kivar was binnen, misschien niet verwacht of niet welkom, maar niettemin met een doel voor ogen.

Plotseling bleef hij staan, geschrokken van een geluid dat langzaam vanuit een stilstand overging in een bulderend gelach; alsof iets of iemand hem belachelijk wilde maken of in ieder geval wilde ontmoedigen door te gaan. Toch had het sluiten van de poort iets geruststellend alsof een of ander soort geheimzinnige macht hier nog van zich liet spreken. Kivar keek om en zag in deze zelfde deur een gigantisch hoofd verschijnen, die recht naar hem of beter door hem heen keek. Alsof deze gedaanteverschijning een soort teken was. Vlammen en een plotselinge bliksemschicht deden deze vertoning ineenzwelgen tot de hele oorspronkelijke stilte, althans voor het ogenblijk zijn glans deden behouden.
Rustig vervolgde Kivar de weg, die zo leek het rond de burcht liep tot aan de andere zijde. De hele weg was gevangen tussen de rotsen - hier en daar zwart geblakerd - waarmee de hele burcht als het ware was opgerezen en een andere hoog oprijzende muur met een loopbrug en hier en daar kijkgaten. Daar voor hem rees opnieuw een reusachtige deur voor hem op.

Kivar klopte aan. Een grote zware roodbruine houten deur hing fier in zijn zware smeedijzeren scharnieren. Een kronkelend symbool met naar het leek wel ogen erin schenen Kivar aan te staren. De ogen leken te bewegen met ieder zuchtje wind wat door de oude spleten van de deur naar buiten kwamen waaien. Na een derde klop ging Kivar toch wat moeizaam en teleurgesteld zitten. Hij nam het Boek op zijn schoot en keek rond. Er klopte iets niet; het leek wel of ieder geluid en iedere beweging uit de lucht was verdwenen. De heldere lucht was kraakblauw en er was geen vogel meer te bespeuren, waar zo even nog zwermen vogels de lucht besierde.
Kivar sloeg het boek open en tot zijn schrik en ontsteltenis waren de bladzijden leeg; hij bladerde door en zag alleen nog de onbeschreven perkamentachtige bladzijden. Alleen voorin stond nog met sierlijke letters "de Geschiedenis van Orfilan" en daaronder - en dat had Kivar nog nooit eerder gelezen - de onbeschreven, maar reeds bestaande zoektocht naar de Mystieke Tuinen van Orfilan, getekend door Kivar en Merinda. Kivar sloot zijn ogen en een waas van herinneringen bestookten zijn gedachten en met een zucht kwam hij tot de ontdekking, dat hij alles wat hij eerder geleerd had was vergeten. Angstige gevoelens overschaduwde zijn brein, maar tegelijkertijd was er een soevereine energie, die hij ook voelde en waarmee hij probeerde een evenwicht te zoeken in zijn nu rusteloze geest.

Na een onbekend aantal uren en bij het invallen van de duisternis viel Kivar moe in slaap.

Na enige tijd; het was inmiddels donker geworden en vage maar heldere sterren stonden aan de hemel. Kivar werd stil geroepen, althans zo hoorde hij het. Was het een droom of was hij langzaam wakker geworden? Een zachte hand beroerde zijn schouder en een warme gloed kroop door zijn lichaam en zijn troebele geest werd gewekt. Kivar opende zijn ogen en zag voor zich een vrouw, lang en fier recht opstaand. Een wit fonkelend gewaad had ze aan met daarin een bewegend kleurenspel, die zich liet bewegen door haar warme en melodieuze stem.
"Je weet wie ik ben, maar helaas en toch noodzakelijk ben je mijn naam en het geloof in mij kwijtgeraakt. Daarom zijn de bladzijden in het Boek langzaam weggeraakt. Het was echter in de tijd nodig, dat je alles zou vergeten. Het verleden kun je pas nu in het heden laten herbeleven".

"Terug in de tijd is hetzelfde als het schrijven van de bladzijden in de toekomst".

Met een schok wilde Kivar opstaan en haar begroeten, maar haar lange armen hielden hem beslist maar liefdevol tegen. "Gunawan" sprak Kivar uit en voelde lang vergeten emoties vanuit zijn innerlijk omhoog stromen.